الهی! اگر طاعت بسی ندارم، در هر جهان جز تو کسی ندارم. الهی! تا به تو آشنا شدم، از خلق جدا شدم و در هر جهان شیدا شدم، نهان بودم پنهان شدم. الهی! تو دوستان را به دشمنانت می‌نمایی. درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی. درمانده کنی و خود درمان کنی، از خاک، آدم کنی و با وی چندان احسان کنی؛ مجلسش روضه ی رضوان کنی. الهی! از پیش، خطر و از پس، راهم نیست، دستم گیر، که جز تو پناهم نیست. @enzevae🍃

همیشه عاشق آدم بدای داستان میشدم... @enzevae🍃

‌اشکالی ندارد آشفته و درهم باشید.³ اشکالی ندارد اگر فنجانی لب پریده باشید.پشت آن لب پریدگی خاطره‌ای هست.⁴ ‌اشکالی ندارد با فیلم ها یا ترانه ها اشک های تلخ شیرین بریزید.⁵‌ @enzevae🍃

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد وقت است که همچون مه تابان به درآیی شبتون در پناه حق🌙‌ @enzevae🍃

‌ 《و شعر آخرین شفای اندوه آدمی..!》‌ @enzevae🍃

‌ بگذشت دورِ یوسف و دورانِ حُسنِ تو ست هر مصرِ دل که هست به فرمانِ حسنِ تو ست @enzevae🍃

‌ بسیار سر به کنگره‌ی عشق بسته اند آنجا که طاق‌بندیِ ایوان حسن تو ست @enzevae🍃

‌ فرمان ناز ده که در اقصای ملک عشق پروانه‌ای که هست ز دیوانِ حسنِ تو ست @enzevae🍃

‌ زنجیرِ غم به گردنِ جان می‌نهد هنوز آن موی‌ها که سلسله‌جنبانِ حسنِ تو ست @enzevae🍃

‌ آبش هنوز می‌رسد از رشحه‌ی جگر آن سبزه‌ها که زینت بستان حسنِ تو ست @enzevae🍃

‌ دانم که تا به دامن آخرزمان کشد دست نیاز من که به دامان حسنِ تو ست @enzevae🍃

‌‌ تقصیر در کرشمهٔ وحشی نواز نیست هرچند دونِ مرتبهٔ شانِ حسنِ توست @enzevae🍃