پس از تشییع امام عزیزمان، غزلی نوشتم در استقبال از غزل رضوی آن عزیز که فرمود: فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کن کار مرا به گردش چشمی تمام کن... امام سیدعلی خامنه‌ای (امین) ای اشک! بر چنین لحظاتی سلام کن ای داغ! خنده را به لب ما حرام کن آه ای نفس! بیا و از این درد دم بزن ای سینه! تیغ آه، بُرون از نیام کن اکنون که دلشکسته به دلدار می‌رسد ای دل! تو هم شکسته بیا احترام کن آه ای امین عرش خدا، در زمین نمان «غربت بس است، رو سوی آن کوی و بام کن» هفتاد ساله شد، عطش کربلایی ات ای تشنه‌کام! گریه بر آن تشنه‌کام کن با خانواده از دل آتش گذشته‌ای با خانواده‌ات به گلستان، مُقام کن آن زخم‌ها و زخم زبان‌ها چه با توکرد با دست دوست، آن همه را التیام کن ای نفس مطمئن! به بهشت خدا درآی در پیشگاه حضرت قائم، قیام کن صبری تمام داشتی ای جان بی‌قرار هنگام وصل آمده، عیشی تمام کن باری برای من که تهیدستِ عالَمم «از بارگاه فیض رضا توشه وام کن» آنجا که نام‌ها همه مَحوند در رضا یاد از من آر و باز دعایم به نام کن میلاد عرفان پور _ قسمت های داخل گیومه، مصرع هایی از غزل مورد اشاره ایشان است. @erfanpoor