مرسی از حمایتتون🦋

تایم؛

-

شب در سکوت فرو رفته؛ آرومِ آرومم.

نمیدانم کجا شاید در هیاهوی مغزش یا در گیر و‌گرفتاری های زندگی اش شاید هم در میان ماندن رفتن یا اصلا جایی در میان غم و اندوهش گم می شد و غرق می شد و تمام می‌شد دنیز؛

شب پذیرای گریه های بی وقفه و غم های تمام نشدنی اش می شد دنیز؛

تاریکی بود که اشک از چشمش پاک میکرد و آغوش همدردی به رویش می‌گشود دنیز؛

-ترس از دست دادنش رو داری؟ +نه بابا... حرفش تمام نشده بود که میان حرفش می‌پرد -خب خوبه که پس چرا اینقدر نگرانی نفش عمیقی می‌کشد و پاسخ می دهد +ترسش و ندارم فوبیای نبودنش و دارم حرفش که تمام می‌شود ماگ قهوه اش را در دست می‌گیرد و به دانه های برف که آرام آرام بر روی زمین می نشینند و دلبری می‌کنند می‌نگرد دنیز؛