بسم الله الرحمن الرحیم

🖋 یکی از بزرگان فرموده بودند: این جنگ، جنگ وجودی نیست؛ جنگ وجودَین است! نه تنها وجود ایران عزیزمون به این جنگ بستگی داره؛ وجود مکتب شیعه هم به این جنگ وابسته است. اما فکر کنم همون تعبیر اول دقیق تر باشه! از صفویه به این طرف "ایران" و "مکتب تشیع" با همدیگه یکی شدند. ایران همون شیعه است؛ و شیعه همون ایرانه. برای همین فرقی نمی کنه این شب ها با چه نیتی بریم تو خیابون: هرکس ایران رو یاری بده، مکتب تشیع رو یاری داده؛ و هر کس از شیعه دفاع کنه، از ایران دفاع کرده. 🇮🇷 #متن_کوتاه ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز

🖋 تخصص گرایی آدم را کور می کند. «واقعیت» در هم تنیده، چند بعدی و لایه لایه است. درست است که مطالعه واقعیت از یک زاویه خاص می تواند به پیشرفت دانش کمک کند، اما اگر به همین مقدار اکتفاء کنیم نمی توانیم شناخت درستی از واقعیت بدست آوریم. یادم هست پارسال در مهمانی های عید یکی از فامیل های همسرم که جوان تحصیل کرده ای بود اعتراض می کرد که چرا مسئولان جمهوری اسلامی مدام دشمنان را تهدید می کنند! این ادبیات دشمن را به حمله ترغیب خواهد کرد. هر کسی که اولیاتی از دانش روابط بین الملل خوانده باشد می داند این حرف تا چه اندازه غلط، غیر علمی و خنده دار است. یکی از اولین اصول مکتب رئالیستی در روابط بین الملل این است که شما هر قدر بیشتر قدرت تولید کنید و هزینه درگیری را بالاتر ببرید احتمال جنگ کمتر خواهد شد. راستش را بخواهید فامیل همسر من تقصیری نداشت؛ احتمالاً او در تمام سال های تحصیل خود در دانشگاه، هیچ وقت مطلب به درد بخوری خارج از رشته تحصیلی خودش نخوانده بود. به همین خاطر هر قدر که درباره موضوع خاص رشته اش می دانست، درباره باقی مسائل کاملاً بی اطلاع بود. خب؛ حالا چکار کنیم که حرف هایمان برای اهل فن خنده دار نشود؟! با تجربه به یک الگوی نسبتاً مناسب رسیده ام: در هر رشته تحصیلی و حوزه خاص مطالعاتی افراد شاخص را پیدا کنید، از طریق آن ها به منابع اصلی و در نتیجه نظریات اصلی دست پیدا خواهید کرد؛ به احتمال زیاد کار تا اندازه بسیار مطلوبی پیش خواهد رفت. #تخصص_گرایی ارتکاز | علیرضا ادیب بهروز