قربونت برم من

خدانکنه دخترر

اگه یه روزی خواستین واسم دعا کنین .. بگین الهی روی تابوتت " پرچمِ ایران " باشه :)

تو نمیدانی ك بر من چه گذشت ...

و بر من چه میگذرد.. در تنهایی هایَم، در این دورانِ تلخ ، میان غم و غصه هایَم چه میگذرد .. نمیدانی که گاهی اوج ِ خلوت هایِ شبانه ، غصه ها یقه ام را میگیرد ... نمیدانی؛ تو نمیدانی، هیچ نمیدانی .. و حالا که نمیدانی، ترجیح میدم در گنجینه ی سینه ام، این حال و احوالِ مقدسِ غم انگیز را نگه دارم ...

نشخوارِ فکریِ من هر شب :

گاهی شرح ِحال ِآدمی ، ممکن نیسـت ..

بیقرارم، نمیدانم ... بیقرارم بیقرار .. شاید از اسفند ماه است ك بیقرارَم . شاید از فراق ِکربلا ، دوری از مشهد ، نمیدانم((((((((((((((:

هروقت دلم میگیـره، یادِ مشهده که دلمُ آروم میکنه . 💔

کاش کسی میفهمید حالـمُ .. دیگه از نوشتن خستم .. از این دنیا خستم .. حس میکنم این خستگی رو نمیتونم با چند خط توصیف کنم .. اگه ننویسم که دق میکنم، اما بسه هرچی نوشتن دیگه .. دیگه انگار کسی حرفامو نمیفهمه ، درک نمیکنه خستگیمو ، کاش میشد بهشون بگم ، خستگی به سن و سال نیست ، خستگیها گاهی در اثرِ تجربه و درد ، یقه ات را میگیرد .. اندراحوالاتِ خانومی به مجهولیِ روزگار

آقای امام رضا! فقط تویی که می‌کشی ام سمت زندگی.

‌آدما جا میمونن، تو فرودگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرات، + تو اسفند ماه ....