تو فقط یه خواننده عادی نبودی تو نمادی از غیرت و سربلندی برای مردم مازندران و افراد جاده حبیبی بابل شدی؛ سرت پیش پدر و مادرت و بقیهی مازندرانیا بالاست سرت پیش خداهم بالاست.
دیدی برای عروسیت چند هزار نفر اومدن علی؟ اینهمه آدمو میخواستی تو کدوم تالار جا بدی؟ خواهر کوچولوتو دیدی که برات دسته گل درست کرد؟ اینهمه ادمو دیدی که برات سیاهپوش شدن؟
برای همیشه صدات و لبخند زیبات تو قلب و روح تک تک مون زنده میمونه اینکه جسمت پیش مون نیست و دیگه قرار نیست توی سال جدید آهنگی بدی بیرون واقعا غمانگیزترین اتفاقیه که میتونست بیوفته اما مهم اینه که داماد شدی ، از همه جای مازندران برای دامادیت اومدن و بالاخره بعد از پنج سال صبر خانوادتو سر اوردی و برگشتی به دیارت، اطاقسرای بزرگ.
