آنچه می‌خواستم، نداشتم؛ و آنچه داشتم، نخواستم. با این‌همه، رنج‌های جهان چنان بود که مجال ناشکری نداشتیم. آرامش خواستیم، لرزه بر جانِ هستی‌مان افتاد. قطره‌ای خواستیم، سیل آمد و خانمان برانداخت. دنیا را شوخی گرفتیم، حیرت بر ما تاخت. عمق را ندیدیم، و زندگی تهی شد. گذشت و گذشت تا آن‌همه غوغا در ما نشست. آن‌گاه دریافتم که درد و حیرت، راه رسیدن به عمق‌اند. گویی زندگی حقیقی زاده‌ٔ همین آشوب است؛ که هیچ آغاز پرباری، بی‌دریغ از درد و حیرت، قد نمی‌کشد. چون به عمق رسی، آن‌جا که درد و حیرت در هم می‌آمیزند،"بودن" آغاز می‌شود. «و همیشه زیبایی در درد و حیرت بود»

«پس سلام بر بانوانی که قامتشان را هیچ نامحرمی ندیده بود، اما نامردان تاریخ آنان را کشان‌کشان تا مجلس شراب بردند. سلام بر حیاهای مجسم خاندان وحی که از پشت پرده‌های عصمت بیرون کشیده شدند و در میان نگاه‌های بی‌حیا به اسارت رفتند. سلام بر دختران فاطمه که آفتاب هم از شرم به قامتشان نمی‌نگریست و فرشتگان برای دیدن رویشان از خداوند اذن می‌گرفتند، اما آنان را در کوچه‌های شام به تماشا گذاشتند. سلام بر مخدراتی که حریم نگاهشان حرم بود، ولی با ریسمان ظلم به بزم مستان برده شدند. و سلام بر غيرت‌ خداوند، که سر بریده‌اش از روی نیزه برای تک‌تک آنان گریست.»

گوئی تاریخ چرخه‌ای است بی‌انتها و دردناک‌تر از شهادت حسین، تکرار همان دست‌هایی است که سنگ به دست می‌گیرند و نامش را فریاد می‌زنند. حسین، نه تنها در کربلا، که در هر عصری میان قدیسان دروغین غریب است. اگر امروز دوباره به میان ما بازگردد، همان‌ها که بیش از همه از "نام" او سپر ساخته‌اند، دوباره قامت حقیقتش را به تیر تهمت و تکفیر می‌دوزند. افسوس که ما، در ستایش حسین، گاهی همان‌هایی می‌شویم که او برای نجات حقیقت از دست‌شان قیام کرد؛ و این است آن دردی که هیچ‌گاه مرهم نمی‌یابد. امام حسین، بلندای بزرگی‌ست. نه بزرگی تاج و تخت، که شکوه ایستادن. او آمد تا به انسان یاد بدهد که آزادگی از نان و نام و ترس بالاتر است. حسین یعنی آن‌که در برابرِ ظلم، تن نمی‌دهد. یعنی آن‌که تن خسته‌اش بر خاک می‌افتد، اما حقیقتش نمی‌افتد و آزادگی‌اش را فراموش نمی‌کند. ولی او را نمی‌شود در کربلا خلاصه کرد. حسین، در هر زمان، صدای بیداری‌ست، صدای وجدان انسان، و پرچم رهایی از بند ستم. بزرگی او در این بود که برای ماندن نایستاد، برای انسان ماندن ایستاد. و آزادی، اگر معنا داشته باشد، از نام حسین روشن می‌شود.