"
نوجوونی واقعا دوره عجیبیه،نه بچه ای،نه بزرگی؛این وسط گیر کردی و نه دوست داری بچه باشی ،نه دوست داری بزرگ بشی،و نه از الآنت راضی هستی. باید ادامه بدی و دووم بیاری و خودتو بسازی تاروزای خوب ازراه برسن. نمیدونم از دید بقیه یه ۱۷ساله، چه مدلیه؛بچه حسابش میکنن یا بالغ ،شایدم یچیزی بین این دوتاست .بنظرمن بچه دبیرستانی نه بزرگه نه کوچیک ؛اما اگر بعضی چیزارو فهمیده باشی که اصل و اساس تفکره،ریشه تفکرت شبیه آدم بزرگاست ولی وقتی پای عمل بهش میرسه نمیتونی دقیقا شبیه اونا رفتار کنی و دلت میخواد همینجوری باشی،چون بزرگانه رفتار کردن واقعا سخته، درنتیجه رفتاراتم یه چیزی این وسطاست ،اما هی باخودت دعوا میکنی که چرااینطوری رفتار کردم؟ انقدر این پروسه رو میگذرونی که کلافه میشی و نه میتونی بیخیال بشی نه میتونی ادامه بدی،اما محکوم به ادامه دادنی.نوجوونی از دور بهترین دوره عمر به نظر میاد اما درواقع، یه پل بین بچگی و بزرگیعه .خوبیای خودشو داره اما این بدیارو هم داره که باعث میشه خیلی نتونی ازش لذت ببری و بخوای بگذره اما همزمان هم نخوای بگذره و بزرگتربشی و سختیای بدتر وبیشتری رو تحمل کنی. نمیدونم از دید یه بزرگسال،این حرفا چجوریه و میتونه درکش کنه یانه، اما اینا احتمالا حس خودِ چند سال پیشش بوده که یادش رفته و پشت سر گذاشتتش.
ᴇxᴛʀᴀ ᴏʀᴅɪɴᴀʀʏ
#دلنوشت #واگویه
