گاهی بیشتر از دشمنیِ دشمن، از رفتار بعضی از خودیها ناراحت میشم.
یه عده دم از عشقِ اهلبیت میزنن، از هیئت و عزاداری میگن، اما رفتار و حرفهاشون هیچ شباهتی به چیزی که ادعاشو دارن نداره.
یکی میگه عاشق امام حسینم، اما حرمت دل و نگاه و اخلاق رو زیر پا میذاره.
یکی دیگه اسم دین رو میاره، اما کاری میکنه که یه نفر از اصلِ دین دلزده بشه.
مشکل اینجاست که خیلیها اسلام و اهلبیت رو از رفتار ما میشناسن، نه از کتابها.
وقتی رفتارمون با حرفهامون یکی نباشه، قبل از اینکه به خودمون آسیب بزنیم، تصویر دین رو تو ذهن بقیه خراب میکنیم.کاش قبل از اینکه بگیم محبِ اهلبیتیم، یه لحظه فکر کنیم: اگر امروز کسی دین رو از روی رفتار من قضاوت کنه، بهش نزدیکتر میشه یا ازش دورتر؟
کوچه پس کوچههایِ مشهد
أحزان
اما محرم خودش بهونه شد که بیام پیشت. یا امام رضا، دلتنگی نه فصل میشناسه نه زمان؛ فقط یه راه بلده، ا
آمدهام یك دل سیر گریه کنم حوصله ام را داری :) ؟؟