تمام راه ز خویش آبشار می‌پرسید چه شد که رود به تصمیم پرتگاه رسید چه شد که مرگ به چشم درخت زیبا شد چه شد که برگ دل از شاخسار خویش برید برای هم‌نفسی با تو در قفس ماندم ز من مرنج ولی این به آن نمی‌ارزید درخت سوخته‌ای کز درون تهی شده بود به سعی بی ثمر نوبهار می‌خندید نظر به هق‌هق فواره کن که می‌گوید نمی‌شود ز «امید محال» دست کشید ز پیله بافتنم خسته‌ام ولی چه کنم!؟ امیدوارم و زندان آدمی‌ست امید - فاضل نظری

گرچه باید سیب می‌افتاد روزی از درخت باز هم قدری برای دل بُریدن زود بود.. - فاضل نظری

ناامیدم مکن از صبر و بگو می‌آید عادلِ ظلم‌ستیزی، مَلکِ دادرسی من کسی جز تو ندارم که به دادم برسد می‌توانی مگر ای عشق به دادم نرسی! - فاضل نظری

از تو هم دل کندم و دیگر نپرسیدم ز خویش چاره ی معشوق اگر عاشق از او دل کند چیست؟! - فاضل نظری

گرچه با تقدیر ناچار از مدارا کردنم عشق اگر حق است، این حق تا ابد بر گردنم تا بپندارم که سهمی دارم از پروانگی پیله‌ای پیچیده از غم‌های عالم بر تنم - فاضل نظری

تازه راضی کرده‌ام دل را به دینداری ولی بیم از آن دارم که دینداران پشیمانش کنند.. - فاضل نظری

با طبیبان راز ما را بازگو کردن، خطاست جای زخم عشق بر دل‌های ما معلوم نیست - فاضل نظری

مشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر لب فروبستیم و راهی جز شکیبایی نبود.. - فاضل نظری

دیر یا زود این عذاب ای جان به پایان می‌رسد شاد باش! این رنج بی پایان به پایان می‌رسد گرچه گاهی تندبادی شاخه‌ای را هم شکست سرو می‌ماند ولی توفان به پایان می‌رسد زندگی بر مردم آزادهٔ بی آرزو سخت می‌گیرد ولی آسان به پایان می‌رسد داستان شمع با آتش روایت شد ولی عاقبت با دیدۂ گریان به پایان می‌رسد سیل آه خلق سد ظلم را خواهد شکست قصه تاریخ بی‌سلطان به پایان می‌رسد - فاضل نظری

ساحل، جوابِ سرزنشِ موج را نداد گاهی فقط سکوت، سزای سبک‌سری‌ست.. - فاضل نظری

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟ - فاضل نظری

ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود یک شهر تا به من برسی عاشقت شده ست - فاضل نظری