تا لحظه‌ی بوسیدن او فاصله‌ای نیست ای مرگ، به قدر نفسی دست نگهدار - فاضل ‌نظری

روزی اگر قرار شد از هم جدا شویم من می‌روم ز یادِ تو کم کم ... غمت مباد - فاضل نظری

شاهرگ های زمین از داغ باران پُر شده است آسمانا! کاسه ی صبر درختان پُر شده است زندگی چون ساعت شماطه دار کهنه ای از توقف ها و رفتن های یکسان پُر شده است چای می نوشم که با غفلت فراموشت کنم چای می نوشم ولی از اشک، فنجان پُر شده است بس که گل هایم به گور دسته جمعی رفته اند دیگر از گل های پرپر خاک گلدان پُر شده است دوک نخ ریسی بیاور، یوسف مصری ببر شهر از بازار یوسف های ارزان پر شده است شهر گفتم؟! شهر! آری شهر! آری شهر! شهر از خیابان! از خیابان! از خیابان پُر شده است - فاضل نظری

آسمانی شو که از یک خاک سر بر می‌کنند بیدهای سربه‌زیـر و سروهای سربلنـد ... - فاضل نظری

از کوشش بیهوده خود دست کشیدم در بستر مرداب چه حاجت به تکاپوست - فاضل نظری

پایان ماجرای دل و عشق روشن است ای قایق شکسته! به دریا خوش آمدی - فاضل نظری

دنیا مرا فروخت، ولی کاش دست کم چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت - فاضل نظری

سکوت نقطه‌ آغاز حیرت است ای دوست بپرس هرچه دلت خواست پاسخم آه است - فاضل نظری

تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من خودش از‌ گریه‌ام‌ فهمید مدت‌هاست، مدت‌هاست.. - فاضل نظری

تو هم بیچاره‌ای! بیچاره چون شیری که می‌داند فقط وقت عبور از حلقه‌ آتش تماشایی‌ست چراغ حُسن می‌افروزی و در شهر می‌گردی ولی این دلربایی نیست، این تشییع زیبایی‌ست - فاضل نظری

بی حرمتی ست پا نزدن بر بساطِ عقل وقتی که عشق این همه اصرار میکند! - فاضل نظری

بر سر خوان تو تنها کفر نعمت می‌کنیم! سفره‌ات را جمع کن ای عشق! مهمانی بس است!  - فاضل نظری