چرا همیشه یک دید رو به صورت افراطی قبول می کنیم و اون یکی رو تا جا داره می کوبیم چون فکر می کنیم حیات اون دید به معنای ممات دیدگاه ماست؟

الان توی این بخش کتاب اومده از حرکت جمعی تقدیر کرده و بعد در برابرش فرد گرایی رو کوبیده. خب یعنی چی؟ جفت اینا درستن در جای خودشون

و در تضاد با همدیگه هم نیستن، مگر اینکه توی افراطی ترین حالت نگاه شون کنیم.

بعد وقتی یکی انقدر افراطی رفتار می کنه و هر تفاوتی رو به معنای تضاد آسیب زا تلقی می کنه، طبیعتا جبهه‌ی اون تفاوته هم باهاش بد میشن و همه چی هی بدتر و بدتر میشه و این شکاف تا خود هسته ی زمین میره.

هرچه بقیه جای کمتری بگیرن جای بیشتری برای تو هست

این از این

وقتی توی اون جای وسیع تر نسل جدیدی به دنیا بیان فکر میکنن این میزان مساحت حق مسلمشونه چون آف کورس که نسل قبلی بهشون نمیگه ما اون آدمایی که از شدت کم بودن جا نفسشون در نمیاد رو به این روز انداختیم

اما نسل جدید اون کم جاها بهشون اموزش داده میشه با کلمات "طمع" و "خودخواهی" آشنا میشن

و نتیجش میشه "خشم" که پرجاها اسمشو میذارن "وحشی گری"

همش یه بازیه

راستی من پریا نیستم (کاش ساین بذاریم)

دوست ندارم ساینو😂