نمی دونم بچه ها ولی من یکی که دیگه واقعی تنها امیدم خداعه

و البته دومین نکته ی مهمی که این وضعیت باعث شد بفهمیم اینه که محبتی که به عزیزان مون داریم چقدر در بحرانی ترین لحظات حیاتیه و چقدر نیاز داریم بهش. که چقدر انسان ها به بودن انسان هایی که بهشون عشق می ورزند نیاز دارن. که چقدر انسان ها به شنیده شدن توسط شون نیاز دارن، چقدر به ساده و انسانی ترین جملات در بدترین لحظات احتیاج دارن؛ چیزایی مثل آروم باش، چیزی نمیشه و حال ما خوب میشه.

انسان پیچیده‌ست اما خیلی وقتا در پیچیده ترین حالات و لحظاتش، ساده ترین فرمول ها دستش رو میگیرن.

و می دونم، عمیقا می دونم و باور دارم که می شنوه، می بینه و حواسش هست. به تک تک ما.

یه نظر نامرتبط دیگه هم دارم حس می کنم خدا شخصی ترین اعتقادیه که میشه داشت، چون خدای هرکس برای خودشه. فقط برای خودش. کاملا متفاوت از خدای یکی دیگه. واسه همین یک اعتقاد کاملا فردی و شخصیه. و همین دوستداشتتی ترین بخششه.

که تو یک قدرت بی نهایت رو داری به همون شکلی که دوست داری و کمکت می کنه، و بهت احساس آرامش میده، که آرومت می کنه و برات امنه.

و بحث اصلا قدرت نیست

تو پناهی داری که مختص خودته