یه نظر نامرتبط دیگه هم دارم حس می کنم خدا شخصی ترین اعتقادیه که میشه داشت، چون خدای هرکس برای خودشه. فقط برای خودش. کاملا متفاوت از خدای یکی دیگه. واسه همین یک اعتقاد کاملا فردی و شخصیه. و همین دوستداشتتی ترین بخششه.

که تو یک قدرت بی نهایت رو داری به همون شکلی که دوست داری و کمکت می کنه، و بهت احساس آرامش میده، که آرومت می کنه و برات امنه.

و بحث اصلا قدرت نیست

تو پناهی داری که مختص خودته

اون چیزی که می تونیم ببخشیمش، بزرگترین چیزی نیست که نیاز به بخشیدنش داریم؛ اونی که نمی تونیم ببخشیمشه که اگر ببخشیمش آزاد میشیم... اما چطور؟