کلی کتاب جدید پیدا کردم

از صدای ما زندگی پر از شعر و شور بود. هرچه غصه بود از دیار ما، دور دور بود. ما پرندگان توی زندگی غم نداشتیم. از غذا و آب از هوا و خواب کم نداشتیم. زندگی پر از شعر و قصه بود، صاف و صاف و صاف. مثل آب رود توی باغ و دشت، تند می گذشت.

کم کم آمدند سوی ما، ز دور، مردمی شرور. در خیالشان، فکرهای بد توی قلبشان نقشه و کلک. توی دستشان، دام و تیر و تور...

آسمان ما با صدا و دود، رنگ غم گرفت.

آب های صاف برکه برکه بود، قطره قطره شد.

آسمان پر از خاک و دوده شد. باغ زندگی، بی سروده شد.

چاره ای نماند جز خیال کوچ کوچ از آشیان

دوستان من یک به یک همه بال و پر زدند. کوه و دشت را باغ و بیشه را خوب سر زدند.

من ولی هنوز با هزار امید، در هوا، رها بال می زنم تک پرنده‌ی این مکان منم.

در دلم هنوز دارم آرزو؛ تا شود ز نو این‌ زمین بهشت، پاک، چون بهشت پاک، چون بهشت.

تک پرنده‌ی این مکان منم.