چقدر ادبیاتش جالب و تامل برانگیزه

خیلیاشو نمیفهمم باید روشون تمرکز کنم

ولی دوستش دارم

دریغا درد...! تاریک، تشنه، تنها هم از هراس راه بود که هرگز به هیچ منزلی نرسید. آدم ها گاهی از سر یقین اشتباه می کنند! و او بسا دلش برای دیگری تنگ می شد گریه می کرد شاعر هم بود. عجیب اینجاست نه او شبیه کسی بود نه کسی شبیه او. او مرتب خود را جای پروانه های پاییزی اشتباه می گرفت یادش می رفت دنیا تاریک است آسمان...تشنه است و آدمی تنهاست. دریغا در این سرزمین باران و بی‌هوده‌گی نام همه ما را از دیوارهای دنیا شسته است. - سید علی صالحی