" بهتر از کتابای خودیاری، ادبیاته. چون منو گسترده می‌کنه. یهو تو یه شخصیتی می‌بینی که میگی عه دنیا از چشم این این شکلیه، جهان معنایی این این شکلیه، این اکتی که انجام میده واکنشش، خیلی بهتر از توصیه های ده موردی برای مواجهه با خشمه. "

بچه ها برای ناشناس‌ها چنل زدم از این به بعد اونجا حرف بزنیم https://eitaa.com/fairyunknown اسمش رو نمیدونم چی بذارم هنوز

قبلیا رو بر نمیدارم ولی، از الان به بعد میذارم اون ور فقط

اگرم چیز مهمی بود فوروارد میکنم اینجا هم بمونه

حیرت زده‌ام از آدم‌هایی که واسشون فرق می‌کنه کی تیر رو زده باشه تا ظلمی که شده رو به رسمیت بشناسن.

و واسشون فرق می‌کنه کی مظلومانه کشته شده باشه تا مظلوم بودنش و نهایت حیوان صفتی کسی که کشتتش رو تایید کنن.

انسان های بسیار عجیبی هستیم.

در همه‌ی طیف‌ها فراوون عجیب داریم.

مثلا تو ممکنه کودک باشی ولی اگه توی دسته‌ای که من خودم رو بهش نسبت میدم نباشی دیگه کشته شدنت "ظلم" نیست یا "انقدرا هم مهم" نیست. این اوجشه، نهایتشه.

نمی دانم بچه ها ولی مگه اولین و مهم ترین حق انسان ها حق حیات نیست؟ چطور آدم می تونه در برابر به سادگی‌ ربوده شدنش به چیزای دیگه اهمیت بده؟

یعنی درواقع اینو القا می‌کنه که اینکه کی کشته و چرا کشته مهم تر از اینه که یک نفر کشته شده. حالا اگه کی و چرا رو تایید کنیم بعدش به اینکه عه یک نفر کشته شده می‌پردازیم. تازه بعدش میگیم اوکی اینی که کشته شده کی بوده؟ اگه فلان و فلان و فلان بوده یا نبوده که خب، انقدرم مهم نیست. انگار نه انگار که نفس این کار، نفس کشتن و نفس کشته شدن، جدا از دلیلش و عاملش و فردش، ظلم و جوره.

خیلی وقته به اینا فکر می‌کنم ولی دیگه الان تونستم کلمه ها رو کنار هم بچینم و افکارم رو بیان کنم