ما شعر نمیخونیم یا شعر نمیگیم چون زیباست. ما شعر میخونیم یا شعر میگیم چون ما عضوی از نوع بشر هستیم و نوع بشر سرشار از شور و اشتیاقه. شعر، زیبایی، افسانه، عشق، اینها چیزهایی هستند که ما به خاطرشون زنده میمونیم.
در شهرهای آکنده به ابلهان، به چه باید دل خوش کرد؟ ای من، ای زندگی..
به اینکه تو اینجایی
که زندگی هست و یگانگی
که نمایش بزرگ همچنان پابرجاست تا تو هم کلامی بر آن بیافزایی.