آدم‌ها از اینکه یک روز دوستشون داشتی و براشون ارزش قائل بودی پشیمونت میکنن✨

تازگیا یه راه کشف کردم. برای اینکه بتونم با خودم صادق تر و واضح تر باشم. اسمش نوشتنه. نمیدونم چطور بگم ولی وقتی یچیزی رو با قلم روی کاغذ مینویسی، کمتر دروغ میگی. در مورد خودت، احساساتت، همه چیز.. مثلا وقتی میای بنویسی " امام زمان من واقعا منتظرم که ظهور کنی" وسطِ واژه‌ی منتظر می‌مونی.. تو واقعا منتظری ؟ منتظر تویی؟ رفتار‌هات در شأن یک انسان منتظره؟ بنویسید. نوشتن همه چیز رو واضحتر میکنه. نوشتن باعث میشه بلاتکلیف نباشی.

ما درکی از واژه‌ی "مادرِ هستی " نداریم. وگر نه امکان نداشت توی این ایام، ثانیه ای در آرامش باشیم.

تمامِ مدت فقط خواست خودش آسیب نبینه، تمامِ مدت فقط با خودش درگیر بود،

نشستم بعد مدت‌ها با یکی از دوستام صحبت کردم. کلی چیز براش تعریف کردم بعد یجا خندیدم گفتم من از اولشم راه های نرمال رو انتخاب نمی‌کردم.

از شب های شنبه متنفرم چون پر از ایده‌هاییم که میدونم انجام نمی‌شن.

از شنیدنِ کلمه‌ی تکراریِ "قمار" در روابط انسانی‌ خسته ام.

فکر کنم واقعا باید تایم خوابم رو درست کنم وگر نه شکست بزرگی میخورم

این روزا انقدر کار میکنم که پس فردا دغدغه‌‌ی همسرم فقط ست کردن رنگ لیپ‌گلاسش با کاور گوشیش باشه.💗

مرزِ بینِ بستنِ همه چیز رو آینده( که آینده عدم محضه) و تصمیم گیری بدونِ توجه به آینده خیلی باریکه. برای اینکه بتونم زندگی کنم باید این مرز‌بندی رو رعایت کنم.