گرانی افسار گسیخته است، و فشار معیشت، از تحمل مردم گذشته.
اعتراض در چنین شرایطی، نه عجیب است و نه ناحق.
مردم حق دارند مطالبه کنند، از بیتدبیری ها به سطوح بیایند و نگران آینده سفره هایشان باشند.
*اما یک هشدار جدی وجود دارد.*
تجربه نشون داده هروقت همین اعتراضاتِ به حق از مسیرِ آگاهی خارج شده،
دشمن طمع کرده به خاک ایران تجاوز کند.
حمله دوباره به ایران حتی اگر اینبار هم به نتیجه نرسد، اولین آسیبش مستقیم به مردم وارد میشه
به بازار، به قیمت ها،
به همان معیشتی که امروز زیر فشار است.
عزیزم، من نمیترسم. نمیترسم اگر من رو آنفالو کنی، اگر دیگه باهام دوست نباشی، اگر مثل گذشته بهم احترام نذاری. من نمیتونم سکوت کنم، سکوت کنم در برابرِ چی؟ سکوت کنم تا وطنم آسیب ببینه؟ سکوت کنم تا کشورِ امامرضا بیوفته دستِ اجنبی؟ احساس مسئولیت نکنم؟ بحث سیاسی نکنم؟ فقط برای اینکه محبوبیتِ توخالیرو از دست ندم؟ محبوبیتی که با اظهارِ عقیدهی منطقی، از بین بره رو هرگز نمیخوام.. من تیریبون دارم، هرچقدر کوچیک باشه دارمش، با ارزشه برام اگر بتونم عقیدهی یکنفر رو ۳۵ درجه تغییر بدم.
وقتی برای دریافت حس تایید توسط یه جامعهی کاذب عقیدم رو رها میکنم خیلی غمی میشم، تو کل زندگی سعی میکنم اینطور نشه