«پهلوان»رسول خادم کجاست؟«اسطوره» علیآقادایی چطور؟ نوید محمدزاده، ترانه علیدوستی و کتایون ریاحی کجایند؟ آنها که از کمآبی زایندهرود تا گرسنگی لکلکهای مهاجر و گمشدن سپهربابا بیانیههای اعتراضی و دلنوشتههای پرگداز منتشر میکردند. شهابحسینی با سابقه شصتبار خداحافظی از دنیای سینما در اعتراض به کشتهشدن ایرانیان کجاست؟ آنها که دیماه را با استوریهای غمگین سیاهوسفید و موسیقی حماسی انتظامی سرکردند کجایند؟ میدانند که ۱۶٠ کودک دبستانی ایران با بمبهای چند تنی آمریکا تکهتکه شدهاند؟ میدانند که دیروز جمجمه دونیم شده نوزادی ایرانی را از کف آوار جمع کردیم؟ صدای انفجارها را میشنوند؟ میدانند که از جوانی صدونود سانتی فقط یک دست کوچک دفن میشود؟ چرا لالاند؟ چرا کورند؟ چرا فریادی برنمیکشند؟ بیانیهای نمیدهند. تماسها را قطع میکنند. مگر نه اینکه عمری با قراردادهای میلیاردی زیر پرچم جمهوریاسلامی ارتزاق کردند. مگر نه اینکه از نگاهها و تشویق این مردمی که امروز زیر بمباراناند به نانونوایی رسیدند؟ مگر تا یکماه پیش خونخواه جوانهای ایرانی نبودند؟ حالا در کدام پستو زبانبهکام گرفتهاند؟ بگویید بچهگربهای تبکرده. بگویید سگهای ولگرد حوالی تهران ترسیدهاند. بگویید ما را جمهوریاسلامی میکشد. بلکه به رگ غیرتشان برخورد و چیزکی گفتند. اف بر شما و حسابهای بانکی و گرینکارتهای کثیفتان!
«مهدی مولایی»
ما حالا فقط چندساعت تا پایان ضربالاجل کفر فاصله داریم. گفتهاند یا تسلیم، یا انرژی و برق را میزنیم که در ظلمات بمانید و آب و نان و غذایتان یافت نشود. غلط کردهاند. ویدئوهای بیوطنان آواره را در اکسپلور اسکرول میکنم. کامنتهای اینترنشنال را یکی یکی میخوانم. کانالهای تلگرامیشان را ورق میزنم. نوشتهاند جمهوری اسلامی برای مردم ارزش قائل نیست. زیرساختها برایش مهم نیستند. میگویند تقصیر جمهوری اسلامی ظالم است که تسلیم نمیشود تا آمریکا زیرساختها را نزند! یادشان نیست که چندی پیش همینها میگفتند عموترامپ با مردم کاری ندارد و فقط مراکز نظامی را خواهد زد. حالا حتی در ذهن خودشان هم عموترامپ، جنایتکار نیست که گفته نیروگاه برق را میزنم؛ جنایتکار ماییم که تسلیم نمیشویم. جنایتکار ماییم که در خاک خودمان مورد تعرض قرار گرفته و ایستادهایم. مشتی بیعزت و بیغیرتند که ایستادن نمیفهمند. بردگان حلقه درگوش و شیفته ارباباند و عصاره اختلالات روانی و عقبماندگی که اقدامات متجاوز، حتی در بستر نوامیسشان، همیشه موجه است و قربانی، همیشه خود مقصر است که تسلیم ارباب نمیشود تا تکهنانی به دندانش دهند و مثل آنها سق بزنند و مجیز ارباب بگویند!
«مهدی مولایی»
ما مردمایم. کهنهمردم. قدیمیمردم. امروز را نبین. مردم همیشه از دید اغلب حاکمان، عنصری خطرناک و غیرقابل اعتماد بودند. عاملی که اگر زیاده روز خوش ببیند، طاغی بر حکومت خواهد شد. ما مردمایم. ما هزارهزار مردم کرمانایم، کور شده بهدست آغامحمدخان. ما هزارهزار مردم سیستان، کشته شده به دست قشون نادرشاه. ما ایلات و عشایر لرستان و خوزستانایم بمباران شده بهدست رضاخان. کشته شده با گلولههای سربی ژاندارم محمدرضاشاه. ما قرنها رعیت بودیم. زیر سایه سلطان. غذای سگ و گربههای ساکن کاخ نیاوران از پاریس و لندن با هواپیمای اختصاصی میآمد و ما رعیت گیوهسوخته، باید که گرسنه میماندیم تا پررو نشویم. صابون و شامپوی معطر ساکنان اندرونی دربار، از کارخانههای سوئیس و استکهلم میآمد و ما جماعت وبا زده موهای دخترانمان را بزتراش میکردیم مباد که شپش بزند. ما شهروند درجه دو بودیم و حیوانات سفارتخانههای فرنگی ارجح به ما. تا چه رسد به اینکه حق رای و دخالت در امور مملکت را داشته باشیم. تا چه رسد به اعتراضی به تصمیمات سلاطین. رعیت را چه به این حرفها. حالا را نبین که شهید آیتالله خامنهای ما را عزیز داشت. ما را بزرگ کرد. پای رای ما ایستاد. از ما تشکرها کرد. گفت که اهل بصیرت باشید و مطالبه. حالا را نبین. آیتالله سیدمجتبی خامنهای بعد از انتصاب به رهبری، خطاب به ما میگوید که در فقدان رهبر، شما مردم کشور را رهبری کردید. میگوید ناشناس بین شما رفتهام که حرفهای واقعیتان را صریح و روشن بشنوم. بیپرده و رودربایستی. حالا ما همان بینوا رعیت دیروز، یکپای معادلات امنیت جهانیم. از خط به خط پیام رهبری تا کف خیابانها و صفحه رسانهجات. ما پای چنین رهبرانی، جان میگذاریم!
«مهدی مولایی»