کسی که زخم دلت را ببینه و بذاره با دردش شب را به صبح برسانی، هرگز برایت پناه نبوده، فقط رهگذری بوده در مسیر تنهاییات.
در آخر آنچه در درون آدم باقی می ماند بسیار بیشتر از آنچه است که با کلمات بیرون می آید.
حتی جبرانِ بعضی اشتباهات هم نمیتونه دیگه حسم و نسبت به یهنفر مثلِ روزِ اولش کنه. خراب کردی دیگه، تموم شد!