"داشتم پیامها را میخوندم دیدم خیلی هاش از حال و هوای کربلاعه یهو دلم خواست حسی که بار اول رفتم کربلا را باهاتون به اشتراک بزارم
اقا من هر سال می دیدم که همسایه ها و فامیلامون میرن اربعین و زیارت ، منم خیلی دلم میخواست برم ببینم چجوریه که اینا حتی تو کرونا که ما با ترس و لرز میرفتیم بیرون هم بیخیال اربعینشون نشدن . اقا بالاخره دو یا سه سال بعد از تموم شدن کروناهم قسمت ما شد که بریم اربعین . از حال و هوای خود مشایه که نگم براتون ولی ما نزدیک های ۱ ظهر رسیدیم بین الحرمین . با وجود گرما و مریضیای که داشتم، هر چقدر خانواده بهم اصرار کردن که بریم یه موکب و استراحت کنیم و بعد بیایم که خنک تر هم باشه ، من نمیتونستم راه برم اصلا . حال و هوای اونجا یطوری بود که من فقط اشک میریختم و به گنبد ها نگاه میکردم . اصلا نمیتونستم اشک هام رو کنترل کنم . اون روز تا خواستم برم تو حرم ، حرم اینقدر شلوغ بود که ورودی ها را بسته بودن و نمیذاشتن کسی بره داخل . با اینکه خیلی دلم شکسته بود ولی خلاصه اقا من یه عالمه وقت تو افتاب نشسته بودم و اشک میریختم . بعد که برگشتیم اصلا من طوری به اونجا وابسته شده بودم که تو فرودگاه هم که منتظر پرواز بودیم دلم میخواست دوباره برگردم بین الحرمین .
°•یــــــه عاشــــــــــــق دل شکســــــــته•°"
#تعریف_کن
@farsitweets
