«ز درون بود خروشم ولی از لب خموشم»

بهار قصه ی من ابدی میمونه خزون

دیدی عکساتو؟ دیگه جمع کردم..

لطفا وقتی به من زنگ می‌زنید جواب نمیدم دوباره زنگ نزنید، امکان نداره ندیده باشم، از قصد جواب ندادم.

دوست دارم برگردم به زمانی ک ابتدایی بودم و تنها دغدغم بعد مدرسه رفتن کلاس اسکیتم بود

بعضی پسر دبیرستانیا خیلی عجیبن میبینی ی مرد قد بلند با ریش داره رد میشه ی کوله رو دوششه و ی شیر پاکتی داره میخوره یهو شروع میکنه به دویدن

چیشدی ک من تورو دیگه نمیشناسم؟

ی سری اهنگارو جرعت گوش دادنشونو ندارم اگ درک نمیکنی خوشحال باش.

اگ بخوام حال این روزامو براتون بگم فشار از همه جوانب ناراحتی از خانواده استرس,عصبانیت و بازم عصبانیت

اسم یه چیز انتسابیه ولی شعور اکتسابیه

بعضی وقتا به یه مرحله ای از زندگی میرسی که بخشی از خودتو گم میکنی ، نه توی کوچه خیابون های شهر توی خودت. باید بگردی لابلای میلیون ها سلول خودتو پیدا کنی ، لابلای افکار تاریکی که کل ذهنتو احاطه کرده ، لابلای علایق و سلایقت که به فراموشی سپرده شده تا یه نشونی از خودت پیدا کنی از اون گمشده که حالا جز یه اسم و تصویر مبهم چیزی ازش توی ذهنت نداری. من خودمو گم کردم ، اون دختر کوچولوی درونمو گم کردم ، همونی که توی همه لحظه های شادم بلند بلند می‌خندید و همیشه حالش خوب بود ، اونو گم کردم و حالا غم منو پیدا کرده ، غمی که دست و پامو بسته ، افکارمو کنترل کرده و نمیزاره برم سمت اون دختر بچه درونم ‌، نمیزاره پیداش کنم و به زندگیم برگردم ، به همه لحظه های شادم که از عمق وجودم میخندیدم و شاد بودم ، دختری که با دستای دخترونش منو همراهی میکرد برای رسیدن به قله موفقیت، شاید دخترمو گم کرده باشم اما فراموش نه...من بهش قول میدم که یه روزی پیداش میکنم و دیگه هیچوقت تنهاش نمیزارم . ریسمان های غم هرچقدر هم قوی باشه در برابر قدرت ذهن من چیزی نیست. من به خودم و دختربچه گمشدم ایمان دارم که یه روز این فراق به وصال میرسه.