موقعیت: سکوت مطلق+اشک+نسیم خنک+سردرد و معده درد+فکر و فکر و فکر...

رَبنا ولا تُحَملنا ما لا طاقه لنا به

کاش حافظم یه کتاب بود، هر قسمتی که دلم نمیخواست به خاطر بیارم و توی آتیش میسوزوندم…

اکو شدن ی سری جملات و صداها تو مغزم داره اعصابم رو خورد میکنه

از عصبانیت گریه کردن داستانش جداست

هنوز هم در گلدان شکسته میشود گل کاشت:)

ز هر افتادنی برخاستن است

شاید اصلا در آینده ای که تا این حد نگرانشیم،نباشیم!

از اینکه اخلاقم تغییر کرده و دلرحمی قبل رو ندارم ، از اینکه آدما مثل قبل برام اهمیت ندارن ، از اینکه بابت هر چیزی مثل قبل گریه نمیکنم و ناراحت نمیشم. از اینکه قابلیت اینو دارم برعکس چند ماه پیشم ، آدمارو به راحتی کنار بذارم ، از اینکه قلبم مثل سنگ میشه به مرور ، از اینکه دنیا‌ و آدماش روز به روز برام بی اهمیت تر میشن ، از اینکه وقتم رو صرف آدمای بیخود نمیکنم ، از اینکه برام همه آدما خاکستری ان. عمیقا خوشحالم.

به فال هایی ک میگیرید مخصوصا اونایی ک از بیرون میخرید ایمان بیارید:)

نفرت ، اهمیت است.

لبخندی‌که‌موقع‌کتابی‌که‌شروع‌کردم‌بخونم‌میاد رولبم>>>>