از اینکه اخلاقم تغییر کرده و دلرحمی قبل رو ندارم ، از اینکه آدما مثل قبل برام اهمیت ندارن ، از اینکه بابت هر چیزی مثل قبل گریه نمیکنم و ناراحت نمیشم. از اینکه قابلیت اینو دارم برعکس چند ماه پیشم ، آدمارو به راحتی کنار بذارم ، از اینکه قلبم مثل سنگ میشه به مرور ، از اینکه دنیا و آدماش روز به روز برام بی اهمیت تر میشن ، از اینکه وقتم رو صرف آدمای بیخود نمیکنم ، از اینکه برام همه آدما خاکستری ان. عمیقا خوشحالم.
هدایت شده از ⤿2̶2̶4̶♡1̶0̶7̶ ⤸
-تو یه استکان چای بهم بده خودم بلدم چطور باهاش خوشحال زندگی کنم...
+با یه استکان چای فقط؟
-نه...
گفتم «تو» اگه یه استکان چای بهم بدی...