سخت ترین روزا و شبارو دارم میگذرونم.

اول فروردین امسال یکی از آرزوهای بچگیم که از همون موقع خودمو تو اون جایگاه تصور میکردم تیک خورد ی آرزوی دیگه از بچگیم مونده ک اونم امیدوارم تیک بخوره..

اگر چه ما مستحق شادی بودیم،زور اندوه بیشتر بود!

کم کم سوگواری برای احتمالات رو تموم میکنم..

اون شب برای تو ی شب عادی بود ولی ی چیزی تو من تقریبا مرد

اشتباه کردم موقع رفتنت خودم برات تاکسی نگرفتم

روحمان خوشحال نبود حتی اگر جسممان میرقصید

زیر آوار همونی جون میدی که فکر میکردی خونته..

وقتی نبودی نبودنت همه جا بود

حس میکنم انتقام یکی دیگه رو ازم گرفتی

عکسایی ک میترسیدی حذف شن رو ی روز خودت پاک میکنی

تنهام لا کلی آدم