من و جمع اطرافیانم عده ای افسرده ی شوخ طبع هستیم.

وقتی جهان به شانه هایت سنگینی میکند،من را داری.

کاش میشد برگردیم ب تیر و مهر امسال:(

و اشک تاوانی است ک چشم ها بابت درست ندیدن میپردازند

_احساسات دخترا ترمیم نمیشه. +دخترا فراموش میکنن.. _ن نمیکنیم،ممکنه به نظر بیاد رو به راه شدیم اما دقیق تر ک نگاه کنی میبینی مدام درحال پنهان کردنیم

دریا شبیه بغض ما شده.

بین ی دختر بچه لوس ک دلش میخواد ازش مراقبت بشه و ی دختر سلیطه ک ب هیچکس نیاز نداره گیرکردم‌.

آره میگذره تموم میشه میرسیم میبینیم ولی باورکنید رد بعضی از روزا تو وجودمون میمونه دقیقا همونی ک سعدی میگه بگذشت و چ گویم ک چ برمن گذشت:)

این روزا احساس میکنم دو نفرم یکیشون داره تلاش میکنه ظاهر قضیه رو حفظ کنه میره میاد میگه میخنده با آدما در ارتباطه و تلاش میکنه هرجوری ک شده حتی ب زور سرپا وایمیسته و ادامه میده.. یکیشون اما دنیا رو سرش آوار شده خستس از تلاش مداوم و دوست داره بره تو اتاقش درو ببنده و جواب هیچکسیو نده

ما نیاز داریم با یکی حرف بزنیم اما نمیتونیم توضیحی بهش بدیم و گاهی میخوایم یکی بیاد حرفا و غمامون رو از توچشمامون بخونه و خودش بفهمه تهشم آروممون کنه.. همین

اگ تموم نشدن این شب های غمگین چی!

یکی از احساساتی ک توی بزرگسالی ب شدت دستخوش تغییر میشه،دلتنگیه. خبری از بی‌قراری نیست،فقط یهو وسط رانندگی یا روتین روزانه حس میکنی ته دلت خالی شد چن ثانیه ای در خلاء سپری میشه و کم کم از جات بلند میشی و وانمود میکنی همه چی مرتبه.