حس میکنم هیچوقت درک نشدم تو زندگیم. البته صرفا اطرافیانم مقصر نیستن، خودم نتونستم اون من واقعی رو به کسی نشون بدم که بقیه تلاش کنن بفهمنم و کنارم باشن:) -

بفهمید رک بودن با بیشعور بودن خیلیییییییییییییی فرق داره -

وقتی مهم نیستاا، تو زندگیت زیاد میشه... بعد از یه مدت واقعا مهم نیست میشه!

کاش دفعه بعدی که خواستم به یکی اعتماد کنم یه سنگ از آسمون بیاد بخوره تو فرق سرم بمیرم . -

چه می‌دونم، مثلا بیا بگو امروز فلان آهنگ پلی شد، یاد تو افتادم.

هیچ وقت نشده با یکی حرف بزنم و بعدا پشیمون نشم از حرف زدن:)

حس دوگانه‌ ی بدیه که هم میخوام تنها باشم و هم از اینکه فردی بهم توجه نکنه متنفرم.

دنبالِ راضی نگه داشتن آدمایی؟ باید بهت بگم هیچوقت موفق نمیشی چون آدما همیشه یه دلیل برای گیر دادن بهت دارن، همیشه تواناییِ قدم زدن رو مغزتو دارن و همیشه میتونن دلیلِ سردردا و عصبانیتت باشن اهمیت نده عزیزِ من! اهمیت نده به کاراشون و حرفاشون.

″چه شیرین‌بود‌داستان‌تلخ‌ما″

واقعا فکر می‌کنید وقتی دلی رو میشکنید، کسی رو میرنجونید، قلبی رو به درد میارید و باعث ناراحتی کسی میشید که تو زندگیش خیلی ارزشمند بودید؛ با همین یه عذر خواهی واقعا فراموش میکنه؟! به قول جناب محمود درویش: “چگونه می‌توان به شاخه‌ی شکسته فهماند که باد عذرخواهی کرده است؟!” بله عزیزان، قلب ما اون شاخه ی شکسته بود و عذر خواهی شما بادِ هوا..

بدون تو دنیای من انگار تماشاگر نداشت .

خنده‌هایت‌حجت‌الاسلام،کافرمی‌کند هرنمازت‌یک‌جماعت‌رامسلمان‌می‌کند..