‏هيچ متن مناسبی برای بیان این حجم غمی که دارم، ندارم؛ احساسات از یه عمقی به بعد به کلمه در نمیان.

تهش بی حسیه دیگه‌. از یه جا به بعد دیگه دلت نمیگیره. دیگه دلتنگ نمیشی، دیگه نه مرگو میخوای نه زندگیو، نه شادی رو میشناسی نه غمو، دیگه غروبای جمعه حس دل‌مردگی بهت نمیده، دیگه نه استرس میکشی نه ذوق کردن میدونی چیه. منتظر هیچی نمیمونی و همه چیز برات بی معنی میشه. دیگه غم میونِ دو تا چشمای قشنگت خونه نمیکنه... _پناه

به سلامتیه خانواده ، که گاهی پناهی در برابر طوفان ، و گاهی خوده طوفانه. -پناه

متنی كه كانديد بهترين متن سال شد: "طرز ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﻪ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺷﯿﮏ ﻧﻤﯽ ﭘﻮﺷﻪ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ نمی کنه، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ نمی دﻩ، یکی دیگه به خودش نمی رسه، ﯾﮑﯽ مدام ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ غمگین ﮔﻮﺵ می دﻩ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ عکس ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ نمی گیره، یکی محبت نمی کنه، یکی دیگه محبت نمی پذيره، اینجوریه که ﺍﮐﺜﺮ ﺁﺩﻣﺎ توی ٣٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ یا زودتر ﻣﯽ ﻣﯿﺮن و توی ٨٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺩﻓﻦ می شن."

پرسید به خودت افتخار میکنی؟! گفتم خیلی زیاد.. پرسید: چرا؟ گفتم هیچکس نمیدونه من چند بار خودم رو از اول بازسازی کردم تا امروز اینی باشم که هستم، قوی، مستقل، کسی که یاد گرفته هر جایی احساساتشو خرج نکنه و هر چقدرم زمین خورد خودش تنهایی بلند شه.. -پناه

شبتون بی غم💜

وقتی”سرت‌حسودی‌میکنم“یعنی‌دوست‌دارم👾💜

عمیقا به این موضوع که پسرا هیچ روتین پوستی ندارن ولی پوستشون مثل آینه ‌ست حسودی میکنم...

توواسه چیزایی داری غصه میخوری که اون اصن یادش نیست، دکمشو بزن.

ازمن خوشت نمیاد؟ خب برو گمشو، چرا منتظری؟

نمیدونم داستان چیه ولی تو که میخندی حالِ من خوب میشه حتی تو بدترین شرایط🌚🫀'

کی گفته همیشه ماه توی آسمونِ ؟! ماهِ من تویی زمانی که میخندی و حالت خوبه زمانی که آسمونِ تیره دنیای منو روشن میکنی . هرکی که رفت مهم نیست تو بمون واسم ماهِ قشنگم