آه که چقدر بد است
به این خوبی تمام کردنِ کسی که
قرار بوده، هنوزها، تمام نشود:)
من حذف شدن آدمها رو به غریبه شدنشون ترجیح میدم ! واقعاً ترجیح میدم بدونم که فلان آدم از زندگیم رفته و دیگه هیچ نسبتی باهام نداره تا اینکه بدونم همچنان هست ولی بود و نبودش فرق چندانی نداره.
هر آدمی تا یه جایی بهتون فرصت میده ، ولی بالاخره خسته میشه از حس اضافی بودن ، از جنگیدن واسه موندن ، از قهر و آشتی مکرر ، از توضیح دادن خودش ، از برطرف کردن سوتفاهما ؛ کاسه صبر آدمای زندگیتونو لبریز نکنید ، ممکنه دیگه هیچ آدمی ، به این اندازه وصله ی وجودتون نباشه .
میدونی اوج خفگی کجاست؟
همونجایی که کلی حرف داری و به شدت ناراحتی و خیلی چیزا رو اعصابت میرن ولی سکوت میکنی و به اخرین درجه ی ناراحتی میرسی و ترجیح میدی که هیچی نگی فقط یه گوشه بشینی و ببینی چی میشه.
بیمعرفت نیستم ولی...
هیچوقت مزاحم ادمی که مشغول فراموش کردنِ منه نمیشم!
[حتی اگه روزی هزار بار تو خودم بشکنم]
لِول آدما
نه به گوشی تو دستشونه
نه به ماشین زیر پاشونه
و نه به لباسهای مارکشونه
لِول آدما
به صحبت کردنشون، شعور و شخصیتشون
ادب و احترام و رفتار اوناست!
آدم اول باید خودش گرون باشه بعد وسایلش...!