eitaa logo
کلاس مجازی حوزه
43.9هزار دنبال‌کننده
1 عکس
0 ویدیو
1 فایل
در این کانال دروس فقه و اصول و رجال شیخ فرهاد فتحی از اساتید سطوح عالی حوزه قم بارگذاری میشود. ... این کانال تخصصی و به صورت متنی است و فقط طلاب و افرادی که آمادگی فهم این مطالب رو دارند عضو شوند. 🗣️🗣️ ادمین کانال 👇 @mosalmaneagaah
مشاهده در ایتا
دانلود
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس یازدهم اصول فقه موضوع: «مفاهیم؛ مسأله تداخل و عدم تداخل اسباب و مسبّبات در قضایای شرطیه متعدد» > «إذا تَعَدَّدَ الشَّرطُ وَاتَّحَدَ الجَزاءُ، كَما إذا وَرَدَ: "إذا بٌلْتَ فَتَوَضَّأْ" وَ"إذا نٌمْتَ فَتَوَضَّأْ"، فَيَقَعُ البَحثُ فِي مَقامَينِ: > الأوَّلُ: في تداخُلِ الأسبابِ وعَدَمِهِ؛ والأصلُ عَدَمُ التَّداخُلِ، لِأَنَّ ظاهِرَ كُلِّ جُملَةٍ شَرطيَّةٍ حُدوثُ وُجوبٍ مُستَقِلٍّ عِندَ حُدوثِ شَرطِها. > الثّاني: في تَداخُلِ المُسَبَّباتِ عِندَ القَوْلِ بِعَدَمِ تَداخُلِ الأسبابِ، وَالأصلُ فيهِ أيضاً عَدَمُ التَّداخُلِ؛ إذ لا يُجْزِئُ فِعلٌ واحِدٌ عَن تَكليفينِ مُستَقِلِّينِ، إلّا إذا قامَ دَليلٌ خاصٌّ عَلی الإجزاءِ كَما في بابِ غُسلِ الجَنابَةِ وَالأغسالِ الأُخرى.» ۱. صورت مسأله: برخورد دو شرط با یک جزای واحد در متون کتاب و سنت بسیار رخ می‌دهد که برای یک تکلیف واحد، علت‌ها و شروط گوناگونی بیان می‌شود؛ برای نمونه: - اگر انسان خوابید، وضو واجب می‌شود (إذا نمت فتوضأ). - اگر بول کرد، وضو واجب می‌شود (إذا بلت فتوضأ). حال اگر مکلفی هر دو کار را پی‌درپی انجام داد (هم خوابید و هم بول کرد)، وظیفه او چیست؟ آیا هر یک از این دو حادثه یک تکلیف مستقل می‌آورند یا اثر آن‌ها در هم ادغام می‌شود؟ اصولیون این نزاع دقیق را به دو مرحله تحلیلی تقسیم کرده‌اند: 1. مقام اول: تداخل اسباب (آیا دو وجوب مستقل روی گردن مکلف می‌آید یا یک وجوب؟) 2. مقام دوم: تداخل مسبّبات (اگر دو وجوب آمد، آیا انجام دادن یک عمل برای هر دو کافی است یا باید دو عمل بیاورد؟) ۲. مقام اول: تداخل اسباب یا عدم تداخل؟ * معنای تداخل اسباب: آن است که بگوییم شارع مقدس این دو سبب را مانند دو جزء از یک علت دیده است؛ لذا با تحقق هر دو، تنها یک وجوب متولد می‌شود. * معنای عدم تداخل اسباب: هر سببی مستقلاً کار خود را می‌کند؛ پس دو سبب، دو وجوب مستقل ایجاد می‌کنند. تحقیق آیت‌الله خویی (اثبات قاعده عدم تداخل اسباب): محقق خویی اثبات می‌کنند که مقتضای «ظهور ادات شرط و اطلاق صیغه امر»، عدم تداخل است؛ زیرا: 1. جمله شرطیه ظهور در «حدوث جزا عند حدوث شرط» دارد؛ یعنی شرطْ علت تامه برای ایجاد وجوب است. وقتی بول محقق شد، یک وجوب پدید می‌آید؛ وقتی نوم محقق شد، وجوب دیگری حادث می‌شود. 2. اگر بخواهیم بگوییم با آمدن سبب دوم وجوبی پدید نیامد (تداخل)، در حقیقت دست از ظهور جمله دوم برداشته‌ایم و این خلاف اصل و نیازمند دلیل مفقود است. نتیجه مقام اول: اصلِ اولی لفظی در کلام شارع، «عدم تداخل اسباب» است؛ یعنی بر عهده مکلف دو تکلیف مجزا آمده است. ۳. مقام دوم: تداخل مسبّبات یا امتثال‌های متعدد؟ اکنون که اثبات شد دو وجوب بر عهده آمده است، نوبت به مرحله امتثال و عمل می‌رسد: آیا می‌توان با یک‌بار وضو گرفتن یا یک‌بار کفاره دادن، هر دو تکلیف را ساقط کرد؟ تحقیق مکتب محقق خویی: در این مقام نیز اصل و قاعده، «عدم تداخل مسببات» است: - زیرا عقل حکم می‌کند که «تکلیف‌های متعدد، امتثال‌های متعدد می‌طلبند». وقتی ذمه مکلف به دو حق یا دو دستور مشغول شد، برائت یقینی ذمه محتاج فراغت یقینی است و انجام دادن یک عمل، نمی‌تواند مصداق دو امر متمایز واقع شود. - بنابراین مقتضای قاعده اولیه، لزوم انجام دو بار عمل است؛ مگر آنکه دلیلی خاص از سوی شارع وارد شده باشد. ۴. استثنائات فقهی و شواهد در آیات و روایات این قاعده عقلی و لفظی (عدم تداخل اسباب و مسببات) همواره پابرجاست، مگر جایی که شارع خود به صراحت اجازه ادغام و تداخل داده باشد: 1. باب اغسال (دلیل خاص بر تداخل مسببات): اگر کسی جنب شد و مس میت هم کرد و روز جمعه هم شد؛ طبق قاعده باید سه غسل بکند. اما روایات خاصه صحیحه وارد شده است که: «إِذَا اجْتَمَعَتْ عَلَيْكَ حُقُوقٌ فَأَغْسَلُكَ وَاحِدٌ يُجْزِئُ عَنْهَا» (هرگاه غسل‌های متعددی بر گردن تو جمع شد، یک غسل واحد با نیتِ ما فی‌الذمه یا نیت جنابت کفایت از بقیه می‌کند). در اینجا به خاطر نص خاص دست از اصل برمی‌داریم. 2. باب وضو (استحاله عقلی تکرار): در مثال بول و خواب، چرا کسی نمی‌گوید دو بار پشت سر هم وضو بگیرد؟ زیرا وضو شرعاً و عقلاً طهارتِ غیرقابل تکرار در یک آن است؛ وقتی وضو اول گرفته شد، طهارت حاصل شده و وضوی دوم سالبه به انتفاء موضوع است (تحصیل حاصل است). لذا شارع خود فرموده یک وضو کافی است. 3. باب کفارات (جریان اصل عدم تداخل): اگر کسی در ماه مبارک رمضان دو بار به دو سبب مختلف افطار عمدی کرد (مثلاً یک‌بار خوردن و یک‌بار ارتکاب سبب دیگر)، چون دلیلی بر تداخل نیست، باید دو کفاره بدهد (عدم تداخل اسباب و مسببات). 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس یازدهم علم رجال موضوع: «بررسی قاعده توثیق عام از طریق تفسیر علی بن ابراهیم قمی؛ تبیین، تاریخچه استناد و دیدگاه نهایی معجم رجال الحدیث» ۱. جایگاه و اهمیت بحث در فقه الحدیث تفسیر علی بن ابراهیم قمی (از اعاظم قدما و استاد ثقة‌الاسلام کلینی) از مهم‌ترین میراث‌های حدیثی-تفسیر قرن سوم و چهارم هجری است. در ابواب فقهی، استدلالی و اعتقادی، صدها روایت وجود دارد که در سلسله سند آن‌ها راویانی قرار گرفته‌اند که در کتب اربعه رجالی (رجال نجاشی و شیخ) هیچ توثیق یا تضعیف خاصی ندارند. اگر قاعده «توثیق عام رجال تفسیر قمی» پذیرفته شود، صدها راوی مجهول یک‌باره متصف به «وثاقت» شده و روایاتشان به درجه «صحیح» یا «معتبر» ارتقا می‌یابد؛ و در صورت رد این قاعده، آن احادیث به دلیل وجود راوی مجهول از درجه اعتبار ساقط می‌شوند. ۲. تقریر مدعای اثبات توثیق عام (شهادت در دیباچه) قائلین به توثیق عام (از جمله صاحب وسائل الشیعه، مرحوم شیخ حر عاملی و در دوره‌ای متقدم خودِ آیت‌الله خویی) به عبارت صریح دیباچه کتاب تمسک کرده‌اند: > *«و نحن ذاکرون و مخبرون بما ینتهی الینا و رواه مشایخنا و ثقاتنا عن الذین فرض الله طاعتهم...»* تقریر استدلال: علی بن ابراهیم شهادت می‌دهد هر آنچه در این کتاب نقل می‌کند، از طریق مشایخ و راویان «ثقه» نقل شده است. پس هر راوی که نامش در اسناد این کتاب تا معصوم (ع) آمده باشد، طبق شهادت مؤلف جلیل‌القدر، ثقه و عادل است. ۳. نقد دقیق و بررسی سندی-نسخه‌شناسی آیت‌الله خویی با دقت رجالی و نسخه‌شناسی خود، این قاعده را به چالش کشیدند و آن را از اعتبار انداختند. عمده اشکالات به شرح زیر است: اشکال اول: تردید در انتساب کل نسخه موجود (تلفیق کتاب) نسخه چاپی فعلی تفسیر قمی، متنی یکپارچه از قلم شخص علی بن ابراهیم نیست؛ بلکه حاصل تدوین و تلفیق راوی مجهولی به نام «ابوالفضل العباس بن محمد العلوی» یا شخصی شبیه اوست. او متن تفسیر علی بن ابراهیم را با روایات «تفسیر ابی‌الجارود» (زیاد بن منذر، رئیس فرقه جارودیه زیدیه) در هم آمیخته است. بنابراین: - راویانی که در احادیث ابی‌الجارود آمده‌اند، هرگز مشمول عبارت علی بن ابراهیم در دیباچه نیستند. - اصل مقدمه نیز معلوم نیست قلم خودِ علی بن ابراهیم است یا دست‌نوشته گردآورنده کتاب. اشکال دوم: مجهول بودن جامع و راوی نسخه کسی که این کتاب را به این صورت بازنشر و روایت کرده، شخصی مجهول‌الهویه است که در کتب رجال ذکری از وثاقت او نیامده است. پذیرش شهادت در مقدمه، مبتنی بر اعتماد به راوی اصل نسخه است و چون طریق به خودِ کتاب و راویِ نسخه مجهول است، اعتبار شهادت دیباچه متزلزل می‌گردد. اشکال سوم: اختصاص عبارت دیباچه به مشایخ مستقیم (در فرض پذیرش انتساب) حتی اگر فرض کنیم دیباچه کلام قطعی علی بن ابراهیم باشد، عبارت چنین است: *«رواه مشایخنا و ثقاتنا»* (اساتید ما و ثقات ما روایت کرده‌اند). کلمه «مشایخنا» عرفاً و لغتاً بر کسانی دلالت دارد که مؤلف بدون واسطه از آنان حدیث شنیده است (مشایخ بلاواسطه). تعمیم دادن این عبارت به راویان طبقات قبل (راویان طبقه امام صادق یا باقر علیهماالسلام) نیازمند قرینه صریح است که در عبارت مفقود است. ۴. ثمره عملی و فتوای رجالی نهایی در نتیجه مبنای رجالی آیت‌الله العظمی خویی در آخرین دیدگاه‌های محققانه: 1. عدم اعتبار قاعده عام: قرار گرفتن نام یک راوی در سند روایات تفسیر قمی، به هیچ وجه نشانه وثاقت او نیست. 2. وضعیت روایات منحصر: روایاتی که تنها در تفسیر قمی آمده و راوی آن فقط در این کتاب ذکر شده، «ضعیف السند» یا «غیر معتبر» شمرده می‌شوند، مگر آنکه از طُرُق دیگر تأیید شوند. 3. تفکیک از کامل الزیارات: برخلاف *کامل الزیارات* که حداقل توثیق مشایخ مستقیم ابن‌قولویه به دلیل سند صحیح کتاب ثابت ماند، در تفسیر قمی به سبب اختلاط متنی با روایات ابی‌الجارود و ابهام راویِ نسخه، تمسک به توثیقات آن در سراسر کتاب بسیار دشوار و متوقف است. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس یازدهم فقه استدلالی > «ماءُ المَطَرِ حالَ نُزولِهِ كَالماءِ الجاري لا يَنْجُسُ بِمُلاقاةِ النَّجاسَةِ إلّا إذا تَغَيَّرَ بِها أَحَدُ أَوصافِهِ. وَيُطَهِّرُ كُلَّ مُتَنَجِّسٍ غُسِلَ بِهِ بَعدَ زَوالِ عَينِ النَّجاسَةِ، سَواءٌ كانَ ثَوباً أَوْ بَدَناً أَوْ إناءً أَوْ غَيرَها. وَلا يُشْتَرَطُ فيهِ التَّعَدُّدُ حَتّی في مِثلِ الإناءِ وَالبَولِ، وَلا العَصرُ فِي الثَّوبِ وَنَحوِهِ، بَلْ يَكفي وُصولُ المَطَرِ إلَيهِ بِحَيثُ يَصْدُقُ أَنَّهُ غُسِلَ بِهِ.» ۱. صورت مسأله: ویژگی متمایز آب باران در نظام مطهرات آب باران یکی از اقسام سه‌گانه «آب‌های دارای ماده و معتصم» در فقه است (در کنار آب جاری و آب چاه). با این حال، آب باران امتیازی ویژه در باب تطهیر دارد: در آب‌های دیگر (مانند آب کر یا قلیل)، برای تطهیر برخی از اشیاء، قیود سختی وجود دارد؛ مثلاً لباس متنجس حتماً باید فشرده شود تا غساله آن خارج گردد، یا ظروف نجس باید سه یا هفت بار شسته شوند. آیا آب باران نیز مشمول همین احکام سخت‌گیرانه است، یا دارای خصوصیتی است که فرآیند تطهیر را تسهیل می‌کند؟ ۲. ادله اعتصام ماء المطر در *تفصیل الشریعة* مرحوم آیت‌الله فاضل لنکرانی طهارت و اعتصام آب باران را به دو دسته دلیل استوار مستند می‌کنند: 1. قرآن کریم: خداوند متعال در سوره انفال آیه ۱۱ می‌فرماید: *«وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُم مِّنَ السَّمَاءِ مَاءً لِّيُطَهِّرَكُم بِهِ»* و در سوره فرقان آیه ۴۸: *«وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً طَهُوراً»* واژه «طهور» بر پاک‌کنندگی ذاتی و توانایی زائل کردن نجاسات بدون انفعال دلالت دارد. 2. سنت و روایات معتبره: صحیحه هشام بن سالم از امام صادق (ع): *«سَأَلْتُهُ عَنِ السَّطْحِ يُبَالُ عَلَيْهِ فَتُصِيبُهُ السَّمَاءُ فَيَكِفُ فَيُصِيبُ الثَّوْبَ؟ فَقَالَ: لَا بَأْسَ بِهِ، مَا أَصَابَهُ مِنَ الْمَاءِ طَهُورٌ»* (پرسیدم: بامی است که بر آن ادرار شده و باران بر آن می‌بارد و سپس قطرات از سقف می‌چکد و به لباس می‌رسد، حکمش چیست؟ فرمودند: باکی نیست، هر آنچه باران بر آن رسیده و گذشته، پاک است). این تعلیلِ امام، صراحت دارد که باران تا زمانی که جریان نزولش برقرار است، متصل به منبع آسمانی بوده و ملاقات با نجاست آن را آلوده نمی‌کند، مگر آنکه بوی بول یا رنگ آن در قطرات آشکار شود. ۳. شرط اساسی اعتصام: «حال نزول» یک نکته کلیدی در کلام فقها عبارت «حالَ نُزولِهِ» است: - آب باران تا هنگامی معتصم است که قطرات پی‌درپی از آسمان فرود می‌آیند. - اگر باران قطع شود و آبی در چاله‌ای روی زمین باقی بماند، دیگر عنوان «ماء المطر» با حکم اعتصام بر آن بار نمی‌شود؛ بلکه حکم آب راکد معمولی را پیدا می‌کند: اگر کمتر از کر باشد با ملاقات نجس می‌شود، و اگر به اندازه کر باشد معتصم خواهد بود. - حتی قطراتی که از ناودان یا شاخ و برگ درختان سرازیر می‌شوند، تا زمانی که باران در حال بارش است، پیوندشان با آسمان برقرار بوده و دارای اعتصام هستند. ۴. کیفیت تطهیر اشیاء در زیر باران (تسهیلات ویژه) بر اساس استدلالات *تفصیل الشریعة*، تطهیر با باران دارای چند امتیاز فقهی منحصر‌به‌فرد است: 1. عدم شرطیت تعدّد (تکرار شستن لازم نیست): اگر لباسی با بول نجس شده باشد، با آب کر یا قلیل بنا بر احتیاط باید دو بار شسته شود، و اگر ظرفی متنجس شده باشد سه بار؛ اما در زیر باران، به محض اینکه باران به آن ببارد و عین نجاست زائل شود، یک‌بار رسیدن قطرات کافی است و تعدد شست‌وشو لازم نیست. 2. سقوط شرط فشردن (عدم اشتراط عَصْر): در فرش و لباس نجس، تطهیر با آب قلیل محتاج فشردن است تا آب خارج شود. اما اگر فرش یا لباس متنجس زیر بارش باران پهن شود و باران به درون الیاف آن نفوذ کرده و جاری گردد، بدون نیاز به فشردن و پا زدن، پاک می‌گردد. 3. زمین و خاک نجس: زمین نجس، با باریدن باران بر آن پاک می‌شود و نیازی نیست آب از آن به جای دیگر سرریز کند. 🌱@fathi_dars
مقاله_بررسی_ماهیت_استطاعت_در_حج_تبیین_رویکرد_طریقیت_در_برابر_موضوعیت.pdf
حجم: 361.5K
یکی از ویژگی های درس خارج رهبر معظم آیت الله سید مجتبی خامنه ای این بود که ایشان در مسائل علمی ، حریت کم نظیری دارند لذا مسائلی که گاهی بدیهی تلقی میشد رو از اول بررسی میکردند و به نظر دیگری میرسیدند. یکی از موضوعات همین موضوع مقاله است که بنده با استفاده از درس خارج فقه ایشان نوشتم که امیدوارم برای اهل علم قابل استفاده باشد و موجب شناخت بیشتر با ایشان شود. بنده پی دی اف رو منتشر میکنم، اگر مجلات علمی خواستند منتشر کنند به ادمین کانال پیام بدهند هماهنگ شویم. در نهایت تاکید میشود این نوشته مثل همه ی نوشته های علمی، برداشت و تقریر بنده از درس معظم له است. یاعلی... 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس دوازدهم اصول فقه موضوع: «مفهوم وصف؛ آیا تقیید موضوع به وصف بر انتفای سنخ حکم عند انتفاء الوصف دلالت دارد؟ نقد دیدگاه شیخ طوسی و اثبات مبنای عدم مفهوم» > ... وَالكِلامُ فيهِ في أَنَّ تَقييدَ المَوضوعِ بِوَصفٍ – كَما في قَولِهِ (ع): "في الغَنَمِ السّائِمَةِ زَكاةٌ" – هَلْ يَدُلُّ عَلَی انْتِفاءِ سِنخِ الحُكمِ عَن غَيرِ المَوصوفِ كَالمَعلوفَةِ، أَمْ لا؟ > ذَهَبَ الشَّيخُ الطّوسِيُّ وَجَماعَةٌ مِنَ القُدَماءِ إلَی ثُبوتِ المَفهومِ لِلْوَصفِ، ...» ۱. تحریر محل نزاع و تبیین فرق میان «شخص الحکم» و «سنخ الحکم» در آغاز باید روشن شود دعوای اصولیون بر سر چیست: اگر مولا فرمود: «أَكْرِمِ الرَّجُلَ العالِمَ» (مرد دانا را اکرام کن)، همه فقها و عقلای عالم اتفاق نظر دارند که این وجوبِ خاص، شامل «جاهل» نمی‌شود. یعنی شخص این حکم دایره‌اش محدود به عالم است. به این معنا، سالبه به انتفاء موضوع است. اما نزاع بنیادین در «مفهوم» این است: آیا از جمله «اکرم الرجل العالم»، عرف این قانون عام را می‌فهمد که: «اگر مردی عالم نبود، هیچ‌گونه وجوب اکرامی (حتی به خاطر شجاعت، تقوا، سیادت یا هر عنوان دیگری) نخواهد داشت»؟ - اگر بگوییم بله: وصف دارای مفهوم است (نفی سنخ الحکم). - اگر بگوییم خیر: وصف فقط به ما می‌گوید این مدال به عالم داده شد، اما زبان جمله نسبت به غیرعالم ساکت و صامت است. ۲. دیدگاه اول: ثبوت مفهوم وصف (دیدگاه شیخ طوسی قدس‌سره و برخی قدما) شیخ الطائفه شیخ طوسی در عُدّة الاصول و برخی علمای عامه مانند شافعی معتقدند که وصف مفهوم دارد. دلیل آنان (تقریر شبهه لغویت قید): اگر قرار باشد گوسفند معلوفه (علف‌دستی) نیز زکات داشته باشد، آوردن قید «السّائمة» (چراکننده در دشت) لغو و بیهوده می‌شد. چرا قانون‌گذار حکیم فرمود «فی الغنم السائمة زکاة» و نفرمود «فی الغنم زکاة»؟ آوردن وصف نشان می‌دهد که صفت «سائمه بودن»، دخالت تامه در ثبوت حکم دارد؛ پس با نبود آن، حکم زکات منتفی است. ۳. نقد استدلالی مکتب آیت‌الله خویی و ابطال مفهوم وصف محقق خویی با براهین دقیق لفظی و تحلیلی، کلام شیخ طوسی را رد کرده و اثبات می‌فرمایند که وصف فاقد مفهوم مخالِف است: الف) نقض قاعده لغویت؛ انگیزه‌های متعدد برای آوردن وصف محقق خویی می‌فرمایند: لازمه لغو نبودن قید این نیست که حتماً مفهوم داشته باشد! ممکن است متکلم وصف را به ده‌ها انگیزه عقلایی دیگر در کلام آورده باشد، از جمله: 1. غالبی بودن صفت: در زمان صدور روایت در حجاز، اکثر قریب به اتفاق گوسفندان در بیابان‌ها چرا می‌کردند و علف‌خوار دستی اندک بودند؛ متکلم غالباً موضوع را بر اساس وضعیت موجود وصف می‌کند. 2. اشاره به تناسب حکم و موضوع: سائمه بودن نشان‌دهنده کم‌هزینه بودن نگهداری گوسفند برای مالک است؛ لذا متکلم توجه مخاطب را به حکمت تشریع جلب می‌کند. 3. مقام تشویق یا اهتمام خاص: متکلم می‌خواهد اهمیت اکرام دانشمند را برجسته کند، بدون اینکه بخواهد اکرام عادلِ غیردانشمند را تحریم کند. بنابراین، تا زمانی که احتمالات متعدد عقلایی وجود دارد، ادعای انحصار (که پایه مفهوم است) باطل می‌شود. ب) فقدان ربط منطقی میان «علیت» و «وصف» برخلاف «شرط» که در درس‌های گذشته اثبات کردیم به واسطه ادات شرط (مانند «إنْ» و «إذا») رابطه‌ای لزومی و علّی میان شرط و جزا ایجاد می‌کند، در «وصف» هیچ اداتی برای علیت و انحصار وجود ندارد. وصف صرفاً قید برای «موضوع» (اسم ذات) است؛ یعنی گستره موضوع را در مرحله تطبیق تنگ می‌کند، نه اینکه سببیتِ انحصاری برای کل سنخ حکم باشد. ۴. ثمرات و تطبیقات فقهی در استنباط روایات پذیرش یا رد مفهوم وصف، سرنوشت فتاوای مهمی را تعیین می‌کند: 1. مثال زکات انعام ثلاث: در روایت آمده است: «فِي الغَنَمِ السَّائِمَةِ زَكَاةٌ». - اگر وصف مفهوم داشت: فوراً با تمسک به همین لفظ فتوا می‌دادیم که در گوسفند معلوفه قطعاً زکاتی نیست. - اما طبق مبنای محقق خویی (عدم مفهوم): این آیه و روایت نفی زکات از معلوفه نمی‌کند؛ بلکه برای اثبات عدم زکات در معلوفه، باید سراغ ادله دیگر (نظیر اصالة البرائة یا روایات صریح دیگر) برویم. 2. مثال بیع و طهارت: اگر دلیلی بگوید: «الماءُ الكَثيرُ لا يَنجُس» (آب فراوان نجس نمی‌شود)، طبق مبنای حق (عدم مفهوم وصف)، این جمله به خودیِ خود دلالت ندارد که آب قلیل قطعاً نجس می‌شود؛ بلکه نجاست ماء قلیل را باید از ادله مستقل خودش (مانند مفهوم شرط در «إذا بلغ الماء قدر کر لم ینجسه شیء») اثبات نمود. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس دوازدهم علم رجال موضوع: «قاعده جلیله مشایخ الثقات؛ تحلیل کلام شیخ طوسی درباره ابن‌ابی‌عمیر، صفوان بن یحیی و احمد بن محمد بن ابی‌نصر بزنطی (لا یروون و لا یرسلون إلا عن ثقة) و دیدگاه محقق خویی» > **«قالَ الشَّيخُ الطّوسِيُّ (قُدِّسَ سِرُّهُ) فِي العُدَّةِ: > "وَإِذا كانَ أَحَدُ الرّاوِيَينِ قَدْ عُرِفَ بِأَنَّهُ لا يَرْوي وَلا يُرْسِلُ إِلّا عَمَّنْ يَوْثَقُ بِهِ كَمُحَمَّدِ بنِ أَبِي عُمَيْرٍ، وَصَفْوانَ بنِ يَحْيى، وَأَحْمَدَ بنِ مُحَمَّدِ بنِ أَبِي نَصْرٍ البَزَنْطِيِّ، وَغَيْرِهِم مِنَ الثِّقاتِ الَّذينَ عُرِفوا بِأَنَّهُم لا يَرْوُونَ إِلّا عَنْ ثِقَةٍ، سُوِّيَ بَيْنَ ما يَرْوُونَهُ مُسْنَداً وَبَيْنَ ما يَرْوُونَهُ مُرْسَلاً..." > > وَعَقَّبَ عَلَيْهِ السَّيِّدُ الخوئيُّ (قُدِّسَ سِرُّهُ) في المُعجَمِ قائِلاً: > "هَذِهِ الدَّعوى غَيْرُ تامَّةٍ؛ فَإِنَّ التَّتَبُّعَ فِي كُتُبِ الحَديثِ يُثْبِتُ بِوُضوحٍ رِوايَةَ هؤُلاءِ الثَّلاثَةِ عَنِ الضُّعَفاءِ وَالمَجاهيلِ، وَلَمْ يَثْبُتِ التِزامُهُم بِأَن لا يَرْووا إِلّا عَنْ ثِقَةٍ، فَلا يُمْكِنُ تَصحيحُ مَراسيلِهِم كَالمُسانيدِ بِمُجَرَّدِ دَعوَى الشَّيخِ رَحِمَهُ اللهُ."»** ۱. صورت مسأله و اهمیت فوق‌العاده آن در فقه هزاران حدیث در کتب اربعه وجود دارد که سند آن‌ها به یکی از این سه فقیه و راوی بزرگ جلیل‌القدر می‌رسد: 1. محمد بن ابی‌عمیر (متوفای ۲۱۷ هـ) 2. صفوان بن یحیی (متوفای ۲۱۰ هـ) 3. احمد بن محمد بن ابی‌نصر بزنطی (متوفای ۲۲۱ هـ) اما این روایات در بسیاری از مواقع «مرسل» هستند؛ یعنی ابن‌ابی‌عمیر می‌گوید: *«عن رجل عن الصادق (ع)»* یا *«عن بعض أصحابنا»* یا واسطه را به کلی ذکر نمی‌کند. - علت تاریخی ارسال ابن‌ابی‌عمیر: کتب و یادداشت‌های روایی او در دوران هارون و مأمون عباسی (هنگامی که به زندان افتاد و زیر شکنجه شدید بود) یا در خانه پنهان شد و بر اثر باران از بین رفت یا به سرقت رفت. او بعدها احادیث را از روی حافظه نقل می‌کرد؛ گاه نام راوی را دقیق به یاد نمی‌آورد و با لفظ «عن رجل» یا «عن غیر واحد» ارسال می‌کرد. اگر مبنای مشهور قدما (پذیرش مرسلات ابن‌ابی‌عمیر و صفوان و بزنطی) را بپذیریم، بخش گسترده‌ای از روایات مرسل فقهی معتبر و حجت خواهند شد. اما اگر کلام مرحوم خویی را بپذیریم، این روایات مرسل از حجیت ساقط می‌شوند مگر آنکه قرینه معتبری در میان باشد. ۲. ادله مشهور بر پذیرش قاعده «مشایخ الثقات» مشهور فقها به ادعای شیخ طوسی در *عُدّة الاصول* اعتماد کرده‌اند و استدلال می‌کنند: 1. شهادت حسی یا قریب به حس شیخ طوسی: شیخ طوسی از نزدیک‌ترین افراد به دوره قدما بوده و تصریح فرموده که اصحاب امامیه مراسیل این سه تن را به منزله مسانید شمرده‌اند؛ چون این بزرگان ورع و تقوایی داشتند که اگر از عدالت و وثاقت راوی مطمئن نبودند، از او روایتی دریافت و نقل نمی‌کردند. 2. حجیت مراسیل به شرط وثاقت واسطه‌ها: وقتی راوی جلیلی التزام داده باشد جز از ثقه نگوید، «رجل» در سند او نیز اجمالاً ثقه خواهد بود. ۳. نقد تحلیلی و ابطال قاعده توسط محقق خویی قدس‌سره آیت‌الله خویی با دقت ریاضی‌گونه و تتبع در اسناد *معجم رجال الحدیث*، این قاعده را رد می‌کنند: اشکال اول: نقض عملی قاعده در اسناد (روایت از ضعفاء) محقق خویی می‌فرمایند کلام شیخ طوسی یک حدس و استنباط شخصی است و واقعیت خارجی با آن نمی‌خواند؛ زیرا تتبع اسناد نشان می‌دهد این سه بزرگوار در موارد متعددی از افراد ضعیف یا مجهول روایت کرده‌اند: - ابن‌ابی‌عمیر: از راویانی چون علی بن ابی‌حمزه بطائنی (از سران واقفه و کذاب)، یونس بن ظبیان (غالی و بسیار ضعیف)، و حسن بن علی بن ابی‌حمزه روایت نقل کرده است. - صفوان بن یحیی: از راویانی چون علی بن ابی‌حمزه بطائنی، و اسحاق بن حارث (مجهول) روایت دارد. - بزنطی: از مفضل بن عمر (با فرض ضعف نزد برخی)، و حسین بن علی بن ابی‌حمزه نقل حدیث کرده است. وقتی می‌بینیم این افراد در موارد مسند از ضعفا نقل کرده‌اند، چگونه می‌توانیم ادعا کنیم که در موارد ارسال، قطعاً و حتماً از ثقه روایت کرده‌اند؟! اشکال دوم: معنای «وثاقت» نزد قدما بر فرض که ابن‌ابی‌عمیر شیخی را ثقه می‌دانسته، ممکن است این وثاقت مبتنی بر مبنای خود او در «اصالة العدالة» یا حُسن‌ظن شخصی بوده باشد، در حالی که همان راوی نزد دیگر رجالیون فاسدالمذهب، مجهول یا ضعیف است. بنابراین توثیق مبهم و کلی نمی‌تواند توثیق خاص و عینی برای ما پدید آورد. . .
. . اشکال سوم: تفکیک میان «مراسیل» و «مسانید» محقق خویی می‌فرماید: وثاقت و جلالت قدر شخص ابن‌ابی‌عمیر و صفوان و بزنطی فوق‌العاده و مسلم است؛ اما عدالت نقل‌کننده سبب نمی‌شود که ضعفِ واسطهٔ افتاده در سند جبران شود. تا زمانی که نام واسطه معلوم نباشد، احتمال دارد آن واسطه مجهول یا غیرثقه باشد، و با صرف احتمال، حجت شرعی شکل نمی‌گیرد. ۴. ثمره فقهی و نتیجه نهایی در مکتب آیت‌الله خویی 1. روایات مسند این سه بزرگوار: اگر سندِ روایت تا خود ابن‌ابی‌عمیر، صفوان یا بزنطی صحیح باشد و راویان بعد از آن‌ها تا معصوم (ع) نیز معلوم و ثقه باشند، روایت در بالاترین درجات صحت قرار دارد. 2. روایات مرسل این سه بزرگوار: بر خلاف نظر شیخ طوسی، شهید اول و صاحب جواهر، نزد محقق خویی مراسیل ابن‌ابی‌عمیر و مشایخ ثقات معتبر نیستند و حکم سایر احادیث مرسله (سقوط از درجه حجیت به دلیل انقطاع سند) را دارند، مگر در مواردی که با ادله و شواهد قطعی خارجی جبران شوند. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس دوازدهم فقه استدلالی موضوع: «ماء الحمام (آب حمام)؛ شرایط اعتصام، کیفیت اتصال به خزینه، و حکم تنجس خزینه یا حوضچه‌ها» > «مَسْأَلَةُ ۱۲: مَاءُ الحَمّامِ كَالجاري؛ شَرْطُهُ أَنْ يَكونَ لَهُ مادَّةٌ، وَلَوْ كانَتْ مَخْزَنَهُ الصَّغيرَ، وَأَنْ يَكونَ المَجموعُ مِنَ المادَّةِ وَما فِي الحِياضِ كُرّاً، وَالأَحْوَطُ أَنْ تَكونَ المادَّةُ وَحْدَها كُرّاً. وَلا يُعْتَبَرُ فِيهِ تَساوي السُّطوحِ بَلْ يَكْفي اتِّصالُ مائِها بِمائِهِ، وَلَوْ كانَ بِأَنْبُوبٍ، وَكَذا لا يُعْتَبَرُ الجَرَيانُ وَالنَّبَعانُ مِنَ المادَّةِ. وَلَوْ تَغَيَّرَ ما فِي الحِياضِ دُونَ المادَّةِ يَطْهُرُ بِزَوالِهِ إِذا لَمْ يَنْقَطِعِ الاتِّصالُ، كَما أَنَّهُ لَوْ نَجُسَتِ المادَّةُ نَجُسَ ما في الحِياضِ بِالاتِّصالِ عَلى الأَقْوى.» ۱. جایگاه بحث و چرایی الحاق ماء حمام به «ماء جاری» در حمام‌های سنتی، یک مخزن و منبع اصلی آب (معروف به «خزینه») وجود داشت که آب از طریق کانال‌ها یا لوله‌ها به حوضچه‌های کوچک دسترسی سرریز می‌شد. در حمام‌ها و لوله‌کشی‌های مدرن امروزی نیز همان قاعده بر دوش‌ها، وان‌ها و شیرهای آب حاکم است که به یک مخزن اصلی یا شبکه آب شهری متصل هستند. سؤال فقهی این است: آیا آبِ اندکِ داخل یک حوضچه کوچک یا آبِ زیر دوش، به مجرد برخورد با نجاست نجس می‌شود (حکم ماء قلیل)، یا به واسطه اتصال به منبع، دارای «اعتصام» (مصونیت از نجاست) است؟ پاسخ فقها: شارع مقدس به اعتبار وجود «ماده» (منبع پشتیبان)، ماء حمام را ملحق به «ماء جاری» دانسته است؛ در نتیجه به صرف ملاقات با نجس، نجس نمی‌شود مگر آنکه یکی از اوصاف سه‌گانه آن (رنگ، بو، مزه) تغییر کند. ۲. ادله و مستندات روایی (تحلیل روایات باب حمام) مرحوم شیخ حر عاملی در *وسائل الشیعه* (ابواب الماء المطلق، باب ۱۱) روایات معتبری آورده‌اند که پشتوانه فتوای امام خمینی و شرح مرحوم فاضل لنکرانی است: 1. صحیحه داود بن سرحان از امام صادق (ع): > *«قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللهِ (ع): مَا تَقُولُ فِي مَاءِ الْحَمَّامِ؟ قَالَ: هُوَ بِمَنْزِلَةِ الْمَاءِ الْجَارِي.»* *(به امام صادق عرض کردم: نظرتان درباره آب حمام چیست؟ فرمود: آن به منزله آب جاری است.)* دلالت: تشبیه ماء حمام به ماء جاری، تنزیل در حکم و آثار است؛ یعنی همان‌طور که ماء جاری معتصم است و با ملاقات نجس متنجس نمی‌شود، آب حمام نیز معتصم است. 2. موثقه ابن‌ابی‌یعفور از امام صادق (ع): > *«إِنَّ مَاءَ الْحَمَّامِ كَمَاءِ الْعَيْنِ يُطَهِّرُ بَعْضُهُ بَعْضاً إِذَا كَانَتْ لَهُ مَادَّةٌ.»* *(همانا آب حمام مانند آب چشمه است؛ برخی از آن برخی دیگر را پاک می‌کند هرگاه که دارای ماده و منبع باشد.)* دلالت: این روایت صریحاً علت و شرطِ اعتصام را بیان کرده است: «إِذَا كَانَتْ لَهُ مَادَّةٌ». ۳. شروط و قیود اعتصام در بیان امام خمینی و آیت‌الله فاضل لنکرانی مرحوم آیت‌الله فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة* به تشریح دقیق شروط مندرج در متن *تحریر الوسیلة* پرداخته‌اند: شرط اول: وجود «ماده» (منبع) آب باید دارای یک منبع و ذخیره باشد. اگر حوضچه‌ای پر از آب باشد ولی راه ارتباط آن با منبع بسته شده باشد، دیگر عنوان «ماء الحمام» بر آن صادق نیست و در صورت کمتر از کر بودن، فوراً با ملاقات نجس، متنجس می‌گردد. شرط دوم: مقدار کُرّیت (مجموع یا خصوص ماده؟) - فتوای متن (امام خمینی): کافی است مجموع آبِ موجود در منبع و حوضچه‌ها به مقدار کُر برسد (حتی اگر منبع به تنهایی کُر نباشد). *دلیل:* حقیقت آب حمام یک واحد متصل عرفی است، و ادله اعتصام ماء کر شامل کل این مجموعه متصل می‌شود. - احتیاط استحبابی: احتیاط آن است که خودِ منبع (ماده) به تنهایی کرّ باشد؛ زیرا تعبیر «ماده» در عرف بر چیزی اطلاق می‌شود که غنی و خودکفا باشد و بتواند به غیر خود تکیه دهد. شرط سوم: کیفیت اتصال و نفی شرطِ «تساوی سطوح» آیا لازم است منبع و حوضچه هم‌سطح باشند یا آب بجوشد و با فشار جاری شود؟ پاسخ: خیر؛ صرف اتصال خارجی (ولو با لوله‌کشی و اختلاف ارتفاع) کفایت می‌کند. همچنین فوران، جوشش و جریان پرشتاب شرط نیست؛ همین که خط اتصال پیوسته آب برقرار باشد، وحدت عرفی محقق شده و کل آب دارای اعتصام خواهد بود. ۴. فروع تنجس و کیفیت تطهیر حوضچه و خزینه . . .
. . . 1. تغییر وصف حوضچه دونَ المنبع: اگر نجاستی در حوضچه کوچک بیفتد و بو یا رنگ آن را تغییر دهد، آب آن حوضچه نجس می‌شود؛ اما خودِ منبع چون تغییر نکرده پاک می‌ماند. راه تطهیر: به مجرد اینکه آب جدید از منبع سرازیر شود و تغییر بو یا رنگ را زائل کند (با حفظ اتصال به منبع)، آب حوضچه خودبه‌خود پاک می‌شود و نیازی به تخلیه کامل آن نیست. 2. تنجس منبع اصلی (المادة): اگر خودِ منبع و خزینه اصلی بر اثر ملاقات با نجاست (یا به دلیل کم بودن از کر و ملاقات نجس) نجس شود، آبِ حوضچه‌ها نیز به دلیل اتصال به یک منبع نجس، بنابر اقوی نجس می‌گردد؛ زیرا معتصم بودن فرع بر طهارت ماده است، و ماده نجس نمی‌تواند به دیگری اعتصام ببخشد. ۵. تطبیق بر مسائل مستحدثه و زندگی امروز این مسأله فقط مخصوص حمام‌های سنتی و تاریخی نیست؛ بلکه در زندگی امروز چند تطبیق اساسی دارد: - شیرهای آب و دوش حمام: آبی که از دوش حمام یا شیر دستشویی خارج می‌شود، به دلیل اتصال پیوسته به لوله‌کشی شهری یا تانکرهای بزرگ ساختمان (که یقیناً بیش از کر هستند)، در حکم ماء جاری و معتصم است؛ لذا ترشحات آن در حین شستشو پاک‌کننده است و با ترشح نجس نمی‌شود مگر آنکه با عین نجس تغییر وصف پیدا کند. - آب تانکرهای پشت‌بام: اگر تانکر ساختمان کمتر از کر باشد اما مجموع آب لوله‌ها و تانکر به حد کر برسد، طبق فتوای فوق کل این آب معتصم خواهد بود. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس سیزدهم فقه استدلالی موضوع: «ماء راکد (آب ایستاده)؛ المَاءُ الرّاكِدُ الَّذِي لَيْسَتْ لَهُ مادَّةٌ؛ إِنْ كانَ دُونَ الكُرِّ يَنْجُسُ بِمُلاقاةِ النَّجاسَةِ، وَإِنْ كانَ كُرّاً لا يَنْجُسُ إلّا إذا تَغَيَّرَ أَحَدُ أَوْصافِهِ الثَّلاثَةِ. ۱. تمایز «ماء راکد» از سایر اقسام میاه تاکنون سه قسم از آب‌ دارای ماده را بررسی کردیم: 1. ماء جاری (چشمه‌ها و رودها با جوشش طبیعی) 2. ماء البئر (آب چاه متصل به منبع ارضی) 3. ماء الحمام (آب متصل به خزینه و منبع) این سه به جهت داشتن «ماده» معتصم بودند. اما ماء راکد آبی است که در یک‌جا جمع شده و هیچ‌گونه جوشش زیرزمینی یا اتصالِ فعلی به منبعِ بالادستی ندارد (مانند آب حوض، استخر، وان، سطل یا ظروف). حکم ماء راکد دایر مدار یک حقیقت بنیادین است: «کُرّیت». - اگر کُر باشد معتصم است و تنها با تغییر نجس می‌شود. - اگر کُر نباشد، قلیل است و به مجرد تماس با نجس، منفعل و متنجس می‌گردد. ۲. مستندات روایی در اعتصام ماء کرّ قاعده عدم انفعال ماء کر، از مسلمات و ارکان فقه امامیه است. دو روایت از امّهات ادله این باب هستند: 1. صحیحه معاویة بن میسر: > *«سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) عَنِ الْمَاءِ تَقَعُ فِيهِ الشَّاةُ وَالْكَلْبُ وَالدَّجَاجَةُ وَالْحِمَارُ وَالْوَزَغُ؟ فَقَالَ: إِذَا كَانَ الْمَاءُ قَدْرَ كُرٍّ لَمْ يُنَجِّسْهُ شَيْءٌ.»* *(از امام صادق پرسیدم: درباره آبی که گوسفند، سگ، مرغ، الاغ یا مارمولک در آن می‌افتد چه حکمی دارد؟ فرمود: هرگاه آب به اندازه کُر باشد، هیچ چیزی آن را نجس نمی‌کند.)* دلالت: اطلاق عبارت «لَمْ يُنَجِّسْهُ شَيْءٌ» بیانگر اعتصام ذاتی آب کُر در برابر اصابت هرگونه نجس است، مگر آنکه روایت تغییر (تغیّر اوصاف) آن را تخصیص بزند. 2. صحیحه محمد بن مسلم از ابوعبدالله (ع): > *«إِذَا كَانَ الْمَاءُ كُرّاً لَمْ يَنْجُسْ بِشَيْءٍ.»* ۳. تحدید مقدار کرّ؛ بررسی وزنی و مساحتی یکی از مباحث دقیق فقهی، تبدیل مقیاس‌های کهن به واحدهای امروزی است: الف) ضابطه وزنی (الوزن): - نص روایات: روایات معتبره وزن کر را «ألف و مائتا رِطل» (۱۲۰۰ رطل) تعیین کرده‌اند (صحیحه اسماعیل بن جابر). - تحقیق رطل عراقی: فقها تحقیق کرده‌اند که منظور از رطل در روایات اهل‌بیت (ع)، رطل عراقی است که معادل ۹۱ مثقال شرعی (یا حدود ۸۴ مثقال صیرفی) است. - تطبیق بر کیلوگرم امروزی: حضرت امام خمینی و محققین بر اساس محاسبات دقیق، وزن کُر را ۳۷۷.۵ کیلوگرم (حدود ۳۸۰ کیلو/لیتر) دانسته‌اند. برخی از مراجع دیگر (مانند آیت‌الله خویی) احتیاطاً رقم را تا حدود ۳۸۴ کیلوگرم بیان کرده‌اند. بنابراین، آب حدود ۳۸۰ لیتر قطعاً کرّ محسوب می‌شود. ب) ضابطه مساحتی و حجمی (المساحة): بین فقها در مساحت کر بر حسب «شبر» (وجب دست معتدل) اختلاف‌نظر وجود داشته است: 1. قول ۲۷ وجب (۳×۳×۳): طول، عرض و عمق هر کدام ۳ وجب باشد. مبنا: این قول مختار جمعی از محققین از جمله امام خمینی (ره) است که بر اساس نصوص معتبره و فهم عرفی ترجیح داده شده است. 2. برخی دیگر از فقها طول و عرض و عمق را سه وجب و نیم گرفته‌اند که حاصل‌ضرب آن تقریباً ۴۳ وجب می‌شود. نظر نهایی امام خمینی و آیت‌الله فاضل: ضابطه ۲۷ وجب اقوی است، گرچه رسیدن به ۴۳ وجب احوط مستحب است. ۴. فروع فقهی مهم در ماء راکد مرحوم آیت‌الله فاضل لنکرانی در شرح خود بر تحریر، به بررسی فروع دقیق استنباطی می‌پردازند: فرع اول: تعارض میان وزن و مساحت اگر ظرفی از نظر مساحت ۲۷ وجب باشد ولی به دلیل سبکی یا سنگینی مایع یا تفاوت ابعاد وجب، وزن آن کمتر از ۳۷۷.۵ کیلوگرم شود (یا بالعکس؛ وزنش کُر باشد اما مساحتش ۲۷ وجب نشود)، کدام مقدم است؟ - حکم: هر کدام از وزن یا مساحت که محقق شود، برای حکم به کرّیت کافی است؛ زیرا نصوص شرعی دو طریقِ مستقل برای کشف واقعِ کرّیت جعل کرده‌اند و بین آن‌ها تنافی حقیقی نیست. با تحقق یکی از این دو، موضوع اعتصام صادق است. فرع دوم: تغییر بخشی از آبِ کرّ اگر حوض بزرگی (مثلاً ۱۰ برابر کر) داشته باشیم و میتار یا خونی در گوشه‌ای از آن بیفتد و فقط آب همان ناحیه سرخ یا بدبو شود، تکلیف آب چیست؟ - حکم: آن مقداری از آب که دچار تغییر رنگ یا بو شده، نجس است. اما باقی‌مانده آب حوض: - اگر با کسرِ مقدار متغیر، هنوز به اندازه کُر باشد پاک و معتصم است. - اگر باقی‌مانده کمتر از کر شود با ملاقات با بخش متنجس، آن هم نجس می‌شود. فرع سوم: شک در کرّیت (استصحاب کرّیت و عدم آن) 1. آبی که قبلاً کر بوده و اکنون شک داریم کم شده یا نه: استصحاب کرّیت جاری می‌شود و با ملاقات نجس، پاک دانسته می‌شود. 2. آبی که قبلاً قلیل بوده و شک داریم به کر رسیده یا نه: استصحاب قِلّت (عدم کرّیت) جاری است و با اصابت نجاست، نجس محسوب می‌شود. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس سیزدهم اصول فقه موضوع: «مفهوم غایت (تحدید حکم به غایت؛ مانند "حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ" یا "إِلَىٰ مَرَافِقِ")» ۱. طرح مسأله و تحریر محل نزاع هرگاه در کلام مولا حکمی معلق بر یک «غایت» یا منتهی‌الیه زمانی/مکانی شود (با ادواتی چون «حتی» یا «إلی»)، مانند: - آیه‌ شریفه: ﴿وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ﴾ (بقره/۱۸۷) - آیه‌ شریفه: ﴿فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ﴾ (مائده/۶) - گزاره فقهی: *«صُمْ إِلى اللَّيل»* (تا شب روزه بگیر) یا *«جَلَسْتُ مَعَهُ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ»*. سؤال اصولی: آیا ذکر «غایت»، دلالت مفهومی دارد؟ یعنی آیا عقلاً یا به دلالت التزامیه عرفیه می‌فهماند که حکم مذکور بعد از تحقق غایت، به کلی منتفی است (مفهوم دارد)، یا اینکه صرفاً سکوت کرده و برای بعد از غایت باید به دنبال دلیل دیگری (مثل استصحاب یا اصل برائت) گشت؟ ۲. دو مقام تفکیک اساسی: «غایت برای حکم» یا «غایت برای موضوع/متعلق» مرحوم آیت‌الله خویی (ره) در *محاضرات*، کلام صاحب کفایه و دیگر اعاظم را بازخوانی کرده و تأکید می‌کنند پیش از ورود به بحث مفهوم، باید دو مقام را کاملاً از یکدیگر تفکیک کرد: مقام اول: غایت، راجع به موضوع یا متعلق باشد (تحدید موضوع) گاهی غایت قیدِ ماده، فعل یا موضوع است، نه قیدِ هیئت (حکم). مثال بارز قرآنی: در آیه وضو ﴿فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ﴾، کلمه «إِلَى الْمَرَافِقِ» قیدِ خودِ «أَیْدی» (موضوع مغسول) است؛ یعنی دستِ مورد نظر شارع، از سر انگشتان تا مرفق (آرنج) است، نه تمام دست تا کتف. - حکم در این مقام: در این حالت، غایت هیچ‌گونه مفهوم اصطلاحی ندارد؛ بلکه صرفاً قلمرو موضوع را محدود کرده است (مانند مفهوم وصف) و انتفای وجوب غسل نسبت به بالاتر از آرنج، از باب «سالبه به انتفاء موضوع» است، نه از باب دلالت التزامیه مفهومی. مقام دوم: غایت، راجع به خودِ حکم و مفاد هیئت باشد (تحدید حکم) غایت مستقیماً قیدِ ثبوت حکم است؛ یعنی شارع می‌گوید این حکم تا این نقطه استوار است، مانند: *«کُلُّ شَیْءٍ حَلالٌ حَتّی تَعْلَمَ أَنَّهُ حَرامٌ»*، یا *«صُمْ إِلی اللَّیل»*. - محل نزاع اصلی اصولیین: آیا از این قید فهمیده می‌شود که سنخِ وجوب یا حلّیت بعد از فرا رسیدن غایت ساقط است؟ ۳. بررسی وجود مفهوم غایت از دیدگاه آیت‌الله خویی (ره) مشهور محققین و از جمله مرحوم آیت‌الله خویی معتقدند: غایت دارای مفهوم است (برخلاف وصف، و با قوّتی حتی روشن‌تر از شرط). تقریر استدلال مرحوم خویی: 1. دلالت وضعی ادوات غایت: ادواتی نظیر «حتی» و «إلی» لغویاً و وضعاً برای «انتهاء» (پایان یافتن مسافت، زمان یا امتداد) وضع شده‌اند. 2. انحصار انتهاء در خودِ سنخ حکم: وقتی مولا می‌فرماید: *«کُلّ شیءٍ طاهرٌ حتی تعلم أنه قذر»*، مدخول «حتی» را نقطه پایان قرار داده است. اگر بعد از حصول علم به قذارت، باز هم آن شیء طاهر باشد یا طهارت دیگری برای آن متصور باشد، دیگر جعلِ علم به عنوان «غایت» لغو و خلاف صریحِ ادات انتهاء خواهد بود. 3. نتیجه: تحدید حکم به غایت، عقلاً و عرفاً دلالت دارد بر اینکه سنخ حکمِ ماقبل الغایه، با فرا رسیدن غایت پایان می‌پذیرد؛ لذا مفهوم غایت تام و حجت است. ۴. مسأله دقیقه: «هل الغایة داخلة فی المغیّا أم لا؟» (آیا خودِ غایت داخل در حکم است؟) یکی از فروع بسیار مشهور و کاربردی در اصول و فقه این است که آیا خودِ غایت، جزو مغیّا (ماقبل غایت) است یا داخل در مابعد غایت؟ به عنوان نمونه: در *«صُمْ إِلى اللَّيل»*، آیا خودِ لحظه دخول شب هم باید روزه گرفته شود یا به محض فرارسیدن اولین آنِ شب، افطار جایز است؟ یا در *«قَرَأْتُ السُّورَةَ حَتّی آخِرِها»*، آیا آیه پایانی هم قرائت شد؟ نظر و تحقیق آیت‌الله خویی: مرحوم خویی می‌فرمایند: - از نظر لغت و وضع: ادواتی مثل «إلی» و «حتی» دلالتی بر دخول یا خروج خودِ غایت ندارند؛ کار این حروف فقط نشان دادن «حدّ و مرز» است. - داوری با قرائن خارجی و عرفی است: - اگر غایت از جنسِ مغیّا نباشد، قطعاً خارج است (مانند: *صم إلی اللیل*؛ شب زمان صوم نیست و خارج است). - اگر غایت از جنس مغیّا باشد، اصل اولی عدم دخول است؛ زیرا «حدّ شیء» خارج از «محدود» است (خط مرزی یک زمین، خودِ آن زمین نیست). بنابراین خودِ غایت محکوم به حکم ماقبل نیست، مگر آنکه قرینه خاصه‌ای بر شمول و دخول اقامه شود. . .
. . . ۵. ثمره اصولی و فقهی در استنباط 1. حجیت مفهوم غایت در برابر استصحاب: اگر مولا فرمود: *«اجْلِسْ فی المسجد إِلى الزَّوال»*، بعد از زوال خورشید نمی‌توان استصحاب وجوب جلوس جاری کرد؛ زیرا مفهوم غایت اماره معتبره‌ای است که بر استصحاب حکومت دارد و وجوب را بعد از زوال به کلی نفی می‌کند. 2. تطبیق در آیات احکام (طهارت نساء): در آیه شریفه: ﴿وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ﴾، با حصول طهارت و انقطاع دم (که غایت حرمت است)، حرمت مقاربت مرتفع می‌شود و ادعای بقای حرمت تا زمان غسل نیاز به دلیل مخصص جداگانه دارد. 🌱@fathi_dars