eitaa logo
کلاس مجازی حوزه
43.9هزار دنبال‌کننده
1 عکس
0 ویدیو
1 فایل
در این کانال دروس فقه و اصول و رجال شیخ فرهاد فتحی از اساتید سطوح عالی حوزه قم بارگذاری میشود. ... این کانال تخصصی و به صورت متنی است و فقط طلاب و افرادی که آمادگی فهم این مطالب رو دارند عضو شوند. 🗣️🗣️ ادمین کانال 👇 @mosalmaneagaah
مشاهده در ایتا
دانلود
. . 2. بنابراین، ما برای اثبات وثاقت آن‌ها محتاج قاعده «اصحاب اجماع» نیستیم؛ زیرا توثیق خاصِ رجالیِ علمای رجال (نجاشی و شیخ) پشتوانه آن‌هاست. 3. اما اگر در میان آنان فردی بود که توثیق خاصِ محکمی نداشت، صرف قرار گرفتن در لیست اصحاب اجماع، وثاقت شخصیِ او را ثابت نمی‌کند، بلکه تنها صحتِ نقل و ضبط او را در روایات مسند اثبات می‌نماید. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس هفدهم فقه استدلالی (کتاب الطهارة) موضوع: «احکام ماء المطر (آب باران)؛ ویژگی‌های اعتصام، کیفیت تطهیر و شروط صدق باران» ۱. طرح مسأله و جایگاه آب باران در میاه پس از بررسی آب جاری و لوله‌کشی، به یکی دیگر از مطهرات و معتصمات بنیادین یعنی «ماء المطر» می‌رسیم. آب باران در فقه امامیه جایگاهی ممتاز دارد؛ چرا که نه تنها خود پاک است، بلکه در حین ریزش از آسمان، قدرت تطهیر و اعتصامی فراتر از آب کُر و جاری دارد. پرسش‌های اساسی این درس: 1. آیا باران برای اعتصام (نجس نشدن در برخورد با نجس) نیازمند حجم خاصی است؟ 2. کیفیت تطهیر اشیاء نجس توسط باران چگونه است؟ آیا نیاز به تعدد غسل (دوبار شستن) دارد؟ 3. «باران» از نظر فقهی به چه میزان از ریزش گفته می‌شود؟ ۲. اعتصام ذاتی آب باران (مبنای امام و آیت‌الله فاضل) مرحوم امام در *تحریر الوسیله* می‌فرمایند: آب باران در حال ریزش، حکم آب جاری را دارد. یعنی تا زمانی که باران می‌بارد، اگر به چیز نجسی برخورد کند یا در گودالی که نجاست در آن است بریزد، نجس نمی‌شود مگر آنکه یکی از اوصاف سه‌گانه‌اش تغییر کند. دلیل فقهی: - صحیحه هشام بن سالم از امام صادق (ع): حضرت درباره زمینی که بر آن بول ریخته شده و سپس باران بر آن می‌بارد فرمودند: > «بَلَى، كُلُّ شَيْءٍ يَرَاهُ الْمَطَرُ فَقَدْ طَهُرَ» *(بله، هر چیزی که باران بر آن ببارد [و آن را ببیند]، قطعاً پاک شده است).* - این روایت و روایات مشابه، اطلاق دارند و هیچ شرطی برای حجم آب یا تعدد شستشو ذکر نکرده‌اند. لذا باران به دلیل «اتصال به منبع غیبی و آسمانی»، در حکم معتصم است. ۳. شروط صدق «باران» (مُسمّای مَطر) آیا صرف چند قطره پراکنده، حکم باران را دارد؟ آیت‌الله فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة* تبیین می‌کنند که برای ترتب احکام اعتصام و تطهیر، باید «صدق عرفی باران» محقق شود. - معیار: باید ریزش به گونه‌ای باشد که بر زمینِ سخت و خشک جریان یابد، یا اگر زمین نرم است، در آن فرو رود. - صرفِ «نَم‌نَم» که زمین را فقط تر می‌کند اما جریانی ندارد، کافی نیست. البته لازم نیست باران تند و سیل‌آسا باشد، بلکه همین که عرف بگوید «باران می‌بارد» و قطرات متصل باشند، کفایت می‌کند. ۴. کیفیت تطهیر با باران (سهولت در احکام) یکی از مهم‌ترین ثمرات فقهی آب باران، «تسهیل در تطهیر» است: 1. عدم نیاز به تعدد: فرش، لباس یا ظرفی که نجس شده است (حتی با بول)، اگر زیر باران قرار گیرد و باران بر آن ببارد به گونه‌ای که به تمام نقاط نجس برسد، به محض رسیدن آب، پاک می‌شود و نیازی به دو بار شستن (تثنیه) یا فشار دادن (عصر) برای خارج کردن غساله ندارد. 2. تطهیر زمین و ابنیه: زمین‌های نجس، سقف‌ها و دیوارهای متنجس که تطهیرشان با آب قلیل یا کُر سخت است، با بارش باران فوراً پاک می‌شوند. 3. تطهیر حوض و آب قلیل: اگر در ظرف یا حوض کوچکی آب نجسی باشد، به محض اینکه باران بر آن ببارد و با آن ممزوج (مخلوط) شود، تمام آن آب پاک و معتصم می‌گردد. ۵. مسأله غساله و آب‌های جمع شده در گودال‌ها - در حال بارش: آبی که در گودال‌های روی زمین جمع شده است، مادامی که باران ادامه دارد، حکم آب باران (معتصم) را دارد. اگر در این حال به نجاستی برخورد کند، نجس نمی‌شود. - بعد از قطع بارش: به محض اینکه ریزش باران از آسمان قطع شد، آب‌های جمع شده روی زمین دیگر حکم «ماء مطر» را ندارند؛ بلکه اگر به حد کُر برسند، حکم کُر و اگر کمتر باشند، حکم آب قلیل را دارند و با ملاقات نجاست نجس می‌شوند. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم. درس هجدهم اصول فقه موضوع: مرجّحات باب تعارض؛ سنجش روایت‌ها با معیار موافقت کتاب و مخالفت عامه ۱. نقطه آغاز: چه زمانی نوبت به مرجّحات می‌رسد؟ در درس پیش گفتیم اگر دو روایت در ظاهر با هم ناسازگار باشند، ابتدا باید دید آیا جمع عرفی میان آن‌ها ممکن است یا نه؛ مثلاً یکی عام و دیگری خاص باشد، یا یکی مطلق و دیگری مقیّد. اگر جمع عرفی ممکن باشد، تعارض مستقر شکل نمی‌گیرد. اما اگر دو روایت هم‌زمان قابل عمل نباشند و جمع عرفی هم راهگشا نباشد، نوبت به بررسی مرجّحات می‌رسد: یعنی نشانه‌هایی که می‌توانند یکی از دو روایت را بر دیگری مقدم کنند. در این درس، دو مرجّح مهم را بررسی می‌کنیم: 1. موافقت با کتاب‌الله؛ 2. مخالفت با دیدگاه مشهور عامه. ۲. مرجّح نخست: موافقت با کتاب‌الله در روایات باب تعارض، بر عرضه‌کردن اخبار بر قرآن تأکید شده است. روایتِ سازگار با کتاب، در مقایسه با روایتی که با ظاهر معتبر قرآن ناسازگار است، امتیاز دارد. اما باید دقت کرد: موافقت با قرآن، به این معنا نیست که هر روایتی باید عیناً در قرآن آمده باشد. بسیاری از جزئیات احکام در قرآن به‌صورت تفصیلی بیان نشده و تبیین آن‌ها بر عهده سنت است. پس صرفِ نیامدن یک حکم در قرآن، دلیل ضعف روایت نیست. معیار اصلی این است که روایت با قرآن ناسازگاری معتبر و حل‌نشدنی نداشته باشد. اگر روایت با ظاهر قرآن مخالف باشد، ابتدا باید امکان جمع عرفی میان آن دو بررسی شود؛ برای نمونه، شاید روایت در مقام توضیح، تخصیص یا تقیید آیه باشد. فقط اگر ناسازگاری پابرجا بماند، مسئله تعارض جدی مطرح می‌شود. ۳. مرجّح دوم: مخالفت با عامه در برخی روایات علاجیه، هنگام اختلاف دو خبر، دستور داده شده است خبری که با دیدگاه رایج نزد عامه مخالف است بر خبر دیگر مقدم شود. این معیار را نباید به شکل ساده‌انگارانه به کار برد. معنایش این نیست که هر حکمی که عامه به آن عمل می‌کنند، حتماً نادرست است؛ یا هر روایتی که با نظر آنان تفاوت دارد، خودبه‌خود معتبر است. این مرجّح در مقام حل تعارض میان دو روایت معتبر و هم‌سنگ مطرح می‌شود، نه برای کنارگذاشتن هر روایت به‌تنهایی. همچنین باید دید مقصود از «مخالفت» چیست: آیا روایت با دیدگاه شناخته‌شده و رایج در میان فقیهان عامه در آن مسئله تفاوت دارد؟ تشخیص این موضوع نیازمند بررسی تاریخی و فقهی است و با حدس یا مقایسه‌ای سطحی به دست نمی‌آید. ۴. نسبت این دو مرجّح با یکدیگر اگر یک روایت با قرآن سازگار باشد و روایت دیگر با قرآن ناسازگاری حل‌نشدنی داشته باشد، موافقت با کتاب امتیاز مهمی است. همچنین در روایات باب تعارض، مخالفت با عامه به‌عنوان یکی از معیارهای ترجیح مطرح شده است. بااین‌حال، ترتیب و دامنه اثر هر مرجّح باید با توجه به دلالت روایات علاجیه و مبنای اصولی بررسی شود؛ نمی‌توان بدون دلیل، یک فهرست ثابت از مرجّحات ساخت و هر مورد را مستقل از قرائن و شرایط بر اساس آن حل کرد. گام نخست همچنان تشخیص تعارض مستقر است؛ مرجّح فقط پس از آن معنا پیدا می‌کند. ۵. مرجّح با دلیل اعتبار یکی نیست یک نکته روش‌شناختی مهم: ترجیح یک روایت، لزوماً به این معنا نیست که روایت دیگر از ابتدا دروغ یا بی‌اعتبار بوده است. ممکن است هر دو روایت از نظر سندی قابل بررسی باشند، اما در مقام عمل به دلیل وجود مرجّح، یکی مقدم شود. پس باید میان این دو پرسش تفاوت گذاشت: - آیا این روایت از نظر سند و دلالت، قابلیت استناد دارد؟ - در صورت تعارض آن با روایت دیگر، کدام‌یک بر اساس قواعد باب تعارض مقدم است؟ خلط این دو مرحله، موجب داوری شتاب‌زده درباره راویان یا صدور روایات می‌شود. 🌱@fathi_dars