eitaa logo
قرارگاه جهادی فتح‌المبین ایوانکی
54 دنبال‌کننده
183 عکس
9 ویدیو
30 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
نوشتن ص 35 1- در بند چهارم درس «فعل»ها را مشخّص کنید و بنویسید. 📗 پاسخ: باز پس گرفته بودند ـ بود ـ آمد ـ گفت ـ تفاوت کرده است ـ می‌گفت ـ باور نمی‌کرد ـ بتوانند ـ درست کرده بودند ـ پس بگیرند. 2- با توجّه به معنی و مفهوم جمله، گزینه صحیح را انتخاب کنید. (پاسخ با رنگ سبز) الف) اینها چرا……… و پاکدامنی و پارسایی جوانان را نمی‌بینند؟ (سلاح، صلاح) صلاح ب) بحمداللهّ برخورداری از میلیون‌ها جوان دختر و پسر ………افتخار برای ملتّ ماست. (مایع، مایه) مایه 3- برای هر یک از واژه‌های زیر، یک هم‌خانواده بنویسید. مقتدر ← 📗 پاسخ: اقتدار، قدر، مقدر، قدرت متعال ← 📗 پاسخ: تعالی، متعالی، عالی نظام ← 📗 پاسخ: منظم، نظم، ناظم متخصّص ← 📗 پاسخ: تخصص، خاص، خصوص
معنی شعر با بهاری که می‌رسد از راه ص 37 📗 پاسخ: بیت 1: آسمان انگار لبخند می‌زند، خورشید در آسمان پیدا شد و نور و گرما و زندگی به زمین بخشید. بیت 2: سرما و دلسردی و غم با آمدن خورشید از نظر دور شد. بیت 3: با وزیدن نسیم زندگی‌بخش بهار، جوانه‌‌ای رشد کرد و سبز شد. بیت 4: شکوفه‌ای بر درختی شکوفا شد و مثل این است که لبخند می‌زند و به این صورت بهاری را که در کتاب‌ها خوانده بودیم برایمان معنا شد. بیت 5: با بهاری که از راه می‌رسد تو هم سبز و تازه و بهاری شو و غم و دلتنگی را از خود دور کن و گرما را به خود راه بده و زندگی‌بخش باش. بیت 6: تو هم مثل شاخه گل در فصل بهار جوانه بزن، رشد کن و شکوفا شو، مثل یک چشمه جاری شو و تلاش کن و سعی کن پیشرفت کنی. بیت 7: در این دوران زندگی بر تو لبخند می‌زند چرا که نیرومند هستی و فرصت شکفتن و تلاش و آموختن داری. بیت 8: این دوران که بهترین دوران زندگی توست شناخت خودت و خدا و راز و نیاز با او هم از بهترین کارهاست.
معنی شعر توفیقِ ادب ص 36 📗 پاسخ: بیت 1: ای خداوندی که با مهربانیت نیازهای ما را برطرف می‌کنی، درست نیست که با وجود تو یاد کس دیگری باشیم. بیت 2: این دانشی که از قبل به من بخشیدی و من آموخته‌ام، ناچیز است، آن را به دانش وسیعی که نزد خودت است متصل کن تا زیاد و سودمند شود. بیت 3: در این دنیا ما مانند مرغان گرسنه و بیچاره‌ای هستیم که پیش رویمان دانه‌های زیادی می‌بینیم ولی دام‌هایی که پهن شده را نمی‌بینیم، بیت 4: ولی چون تو با ما هستی، هر چقدر هم دام پیش رویمان باشد، از هیچ چیز نمی‌ترسیم و به تو توکل می‌کنیم. (منظور سختی‌ها و فریبندگی دنیاست که با توکل بر خدا و تلاش زیاد می‌توان آنها را پشت سر گذاشت و راه صحیح را پیدا کرد) بیت 5: از خداوند متعال، درخواست می‌کنیم که به ما علم و ادب بیاموزد، چون بی‌ادب و ناآگاه از لطف و مهربانی حق دور است. بیت 6: بی‌ادب و نادان فقط به خودش ضربه نمی‌زند بلکه به جامعه انسانی آسیب می‌زند و دیگران را نیز از راه حق منحرف می‌کند.
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
در پست های زیر چکیده ای از مطالب مهم « درس پنجم ؛ فارسی هفتم » به اشتراک گذاشته شده است . لطفاً با دقت بخوانید .
جواب فعالیت های نوشتاری صفحه ۴۶ فارسی هفتم ١-برای کلمات زیر تعبیر های مناسب بنویسید. خورشید: نماد روشنی شیر: نماد قدرتمندی آمریکا : نماد قدرت دولت‌های غرب نماد استکبار و استعمار و جنگ افروزی
یک شعر برای درس آزاد درس ۵ فارسی هفتم همراه با معنی و آرایه های ادبی قالب شعری: مثنوی شاعر: وحشی بافقی الهی، جانب من کن نگاهی / مرا بنما به سوی خویش راهی معنی: خداوندا نظری به من کن و راه رسیدن به خودت را به من نشان بده نکات دستوری و آرایه های ادبی: الهی ← شبه جمله و منادا نگاه کردن خداوند ← کنایه از مورد لطف و بخشش خدا شدن راهی ← مفعول نگاهی و راهی ← قافيه الهی ← شبه جمله؛ نهاد جانب ← حرف اضافه من ← متمم نگاه کن ← فعل مرکب بنما ← فعل امر به سوی ← حرف اضافه مرکب خویش ← متمم راهی ← مفعول نگاهی کن که رو آرم به سویت / رهی بنما که جا گیرم به کویت معنی: نظری به من کن و من را صدا بزن که به سوی تو بیایم و راهی به من نشان بده که در راه تو جایی داشته باشم نکات دستوری و آرایه های ادبی: نگاهی کن ← کنایه مرا مورد لطف قرار بده رو آوردن ← کنایه از جذب شدن و توجه کردن «ت» در «سویت» ← سوی تو ← مضاف اليه ( ضمیر دوم شخص مفرد) سویت و کویت ← جناس ناقص اختلافی سویت و کویت ← قافیه (ت ← ردیف) نهاد ← تو نگاهی کن ← فعل مرکب نهاد ← من به ← حرف اضافه سو ← متمم ت ← مضاف اليه نهاد ← تو دهی ← مفعول بنما ← فعل امر به ← حرف اضافه كوی ← متمم جا گیرم ← فعل مرکب به ذکر خود، بلند آوازه‌ام کن / رفیق لطف بی‌اندازه‌ام کن معنی: به اسم خودت، به من بزرگی بده و من را رفیق لطف بی‌کران خود کن. نکات دستوری و آرایه های ادبی: «م» در بلند آوازه ام کن ← مفعول بلند آوازه ام و بی اندازه ام ← قافیه (کن ← ردیف) نهاد ← تو ذکر ← متمم خود ← مضاف اليه بلند آوازه ← مسند «ام» (من را) ← مفعول نهاد ← تو رفیق ← مسند لطف ← مضاف اليه بی اندازه ← صفت «ام» ← مفعول