معنی شعر توفیقِ ادب ص 36 📗 پاسخ: بیت 1: ای خداوندی که با مهربانیت نیازهای ما را برطرف می‌کنی، درست نیست که با وجود تو یاد کس دیگری باشیم. بیت 2: این دانشی که از قبل به من بخشیدی و من آموخته‌ام، ناچیز است، آن را به دانش وسیعی که نزد خودت است متصل کن تا زیاد و سودمند شود. بیت 3: در این دنیا ما مانند مرغان گرسنه و بیچاره‌ای هستیم که پیش رویمان دانه‌های زیادی می‌بینیم ولی دام‌هایی که پهن شده را نمی‌بینیم، بیت 4: ولی چون تو با ما هستی، هر چقدر هم دام پیش رویمان باشد، از هیچ چیز نمی‌ترسیم و به تو توکل می‌کنیم. (منظور سختی‌ها و فریبندگی دنیاست که با توکل بر خدا و تلاش زیاد می‌توان آنها را پشت سر گذاشت و راه صحیح را پیدا کرد) بیت 5: از خداوند متعال، درخواست می‌کنیم که به ما علم و ادب بیاموزد، چون بی‌ادب و ناآگاه از لطف و مهربانی حق دور است. بیت 6: بی‌ادب و نادان فقط به خودش ضربه نمی‌زند بلکه به جامعه انسانی آسیب می‌زند و دیگران را نیز از راه حق منحرف می‌کند.

در پست های زیر چکیده ای از مطالب مهم « درس پنجم ؛ فارسی هفتم » به اشتراک گذاشته شده است . لطفاً با دقت بخوانید .

جواب فعالیت های نوشتاری صفحه ۴۶ فارسی هفتم ١-برای کلمات زیر تعبیر های مناسب بنویسید. خورشید: نماد روشنی شیر: نماد قدرتمندی آمریکا : نماد قدرت دولت‌های غرب نماد استکبار و استعمار و جنگ افروزی

یک شعر برای درس آزاد درس ۵ فارسی هفتم همراه با معنی و آرایه های ادبی قالب شعری: مثنوی شاعر: وحشی بافقی الهی، جانب من کن نگاهی / مرا بنما به سوی خویش راهی معنی: خداوندا نظری به من کن و راه رسیدن به خودت را به من نشان بده نکات دستوری و آرایه های ادبی: الهی ← شبه جمله و منادا نگاه کردن خداوند ← کنایه از مورد لطف و بخشش خدا شدن راهی ← مفعول نگاهی و راهی ← قافيه الهی ← شبه جمله؛ نهاد جانب ← حرف اضافه من ← متمم نگاه کن ← فعل مرکب بنما ← فعل امر به سوی ← حرف اضافه مرکب خویش ← متمم راهی ← مفعول نگاهی کن که رو آرم به سویت / رهی بنما که جا گیرم به کویت معنی: نظری به من کن و من را صدا بزن که به سوی تو بیایم و راهی به من نشان بده که در راه تو جایی داشته باشم نکات دستوری و آرایه های ادبی: نگاهی کن ← کنایه مرا مورد لطف قرار بده رو آوردن ← کنایه از جذب شدن و توجه کردن «ت» در «سویت» ← سوی تو ← مضاف اليه ( ضمیر دوم شخص مفرد) سویت و کویت ← جناس ناقص اختلافی سویت و کویت ← قافیه (ت ← ردیف) نهاد ← تو نگاهی کن ← فعل مرکب نهاد ← من به ← حرف اضافه سو ← متمم ت ← مضاف اليه نهاد ← تو دهی ← مفعول بنما ← فعل امر به ← حرف اضافه كوی ← متمم جا گیرم ← فعل مرکب به ذکر خود، بلند آوازه‌ام کن / رفیق لطف بی‌اندازه‌ام کن معنی: به اسم خودت، به من بزرگی بده و من را رفیق لطف بی‌کران خود کن. نکات دستوری و آرایه های ادبی: «م» در بلند آوازه ام کن ← مفعول بلند آوازه ام و بی اندازه ام ← قافیه (کن ← ردیف) نهاد ← تو ذکر ← متمم خود ← مضاف اليه بلند آوازه ← مسند «ام» (من را) ← مفعول نهاد ← تو رفیق ← مسند لطف ← مضاف اليه بی اندازه ← صفت «ام» ← مفعول

ادامه ی شعر ☝️ برای درس آزاد درس ۵ فارسی هفتم بیفشان از وضو بر رویم آن آب / که از غفلت نماند در سرم خواب معنی: از آن آب گوارا به من بده تا با آن وضو بگیرم و از خواب غفلت بیدار شوم. نکات دستوری و آرایه های ادبی: آب ← استعاره از پاکی و طهارت وضو، رو، آب ← مراعات نظیر غفلت در سرم نماند ← کنایه از بیداری و آگاهی که (تا) ← حرف ربط خواب و آب ← قافیه تو ← نهاد از ← حرف اضافه وضو ← متمم بر ← حرف اضافه رو ← متمم ــَـ م ← مضاف اليه آن آب ← مفعول از ← حرف اضافه غفلت ← متمم در ← حرف اضافه سر ← متمم نوار ← خواب نماند ← فعل به چشم مرحمت سویم نظر کن / شفیع آخرت، خَیرالبشر کن معنی: با چشم بخشندگی و مرحمت به من نگاه کن و در روز قیامت بهترین بنده‌ات، پیامبر اکرم را شفاعت کننده من قرار بده. نکات دستوری و آرایه های ادبی: چشم مرحمت ← اضافه اقترانی (چشمی همراه با مرحمت و لطف) به کسی نظر کردن ← کنایه از توجه بسیار به کسی کردن است چشم ← مجاز از نگاه خیر البشر و نظر ← قافیه (کن ← ردیف) نهاد ← تو چشم ← متمم مرحمت ← مضاف اليه سوی ← حرف اضافه من ← متمم نظر کن ← فعل مرکب شفيع ← مسند آخرت ← مضاف اليه خير البشر ← بدل

دانش آموزان محترم اگر در معنی اشعار درس فارسی و یاد گیری آرایه های ادبی سوالی داشته باشید حتماً بپرسید یادگیری معانی و کاربرد آرایه ها مهم هستند و در بیان ؛ انشا و نوشتار بسیار کارا و مفید هستند .