🇺🇸🇮🇷 — یازده فروند هواپیمای تهاجمی A-10C "Thunderbolt II" که در خدمت اسکادران ۷۵ نیروی هوایی ایالات متحده هستند، به پایگاه هوایی RAF Lakenheath در بریتانیا بازگشتند، که همگی دارای نشانه‌هایی از عملیات خود در جنگ ایران هستند. مهمات نمایش داده شده شامل مهمات هدایت‌شونده دقیق GBU-31(V)، مهمات هدایت‌شونده دقیق GBU-38، موشک‌های AGM-58 Maverick، راکت‌های Hydra 70 و مهمات ۳۰ میلی‌متری است. یکی از مهمات قابل توجه AGM-160 Miniature Air-Launched Decoy است که برای فریب و مختل کردن رادارها طراحی شده و باعث می‌شود که دفاع هوایی مهمات خود را بر روی اهداف بی‌فایده هدر دهد. مقابله با دفاع هوایی معمولاً بخشی از نقش A-10C نیست. اهداف نمایش داده شده شامل دو شناور ایرانی بر روی یکی از A-10Cها و یک کامیون پیکاپ بر روی A-10C دیگر است. ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📡 @fazel_tg

بسم الله الرحمن الرحیم با توجه به انتشار اسناد متنی منتسب به پیش نویس یادداشت تفاهم احتمالی میان ایران و آمریکا بر اساس سند ۱۴ بندی موجود، لازم دانستم ارزیابی ساختاری و فرآیندی مفصلی را از منظر حقوق بین الملل، اقتصاد سیاسی و مدیریت راهبردی ارائه کنم. هدف این نوشته، بررسی فراتر از لایه های روبنایی دیپلماسی و تحلیل باطن این سند بر پایه تجارب قطعی کشور است. از منظر تحلیل نظام مند اسناد راهبردی، ورود به هرگونه فرآیند تعاملی با آمریکا به دلیل مخدوش بودن اصل صداقت رفتار در برخورد و سابقه قطعی عهدشکنی در معاهدات قبلی مانند برجام و بیانیه الجزایر، عملا بازگشت به یک بن بست آزموده شده است. واکاوی بندبند این پیش نویس نشان می دهد که متخصصین علوم مختلف با چالش های جدی ساختاری مواجه هستند که اعتبار و پایداری این تفاهم را به طور کامل رد می کند: ۱. از منظر حقوق بین الملل و فنون مذاکره: اصلی ترین اشکال حقوقی این سند در بند ۱۳ نهفته است. این بند یک مکانیسم گام به گام معکوس را طراحی کرده که بر اساس آن، تعهدات ایران از جمله تثبیت برنامه هسته ای در بند ۹ به صورت عینی، فوری و نقد اجرا می شود؛ اما تعهد اصلی طرف مقابل یعنی لغو ساختاری تحریم ها در بند ۷، به آینده، زمان بندی مبهم و منوط شدن به حصول توافق نهایی گره خورده است. در دکترین حقوق بین الملل، سپردن امتیازات راهبردی در ازای وعده های روی کاغذ و اسقاطیه های موقت خزانه‌داری در بند ۱۰، فاقد ضمانت اجرای حقوقی بوده و ریسک مطلق ایجاد می کند؛ چرا که طرف مقابل ثابت کرده است که در نقض توافقات کاملا بی هزینه عمل می کند. ۲. از منظر اقتصاد سیاسی: در بند ۶ یک خطای فاحش محاسباتی رخ داده است. فرمول قطعی کشور مبنی بر پرداخت غرامت و خسارت ناشی از تحریم ها، با هوشمندی طرف غربی به یک برنامه توسعه اقتصادی ۳۰۰ میلیارد دلاری با مشارکت شرکای منطقه ای تقلیل یافته است. از نظر تحلیل اقتصادی، این جایگزینی بار حقوقی اعتراف به تقصیر آمریکا را حذف کرده و تعهد مستقیم واشنگتن را به فاینانس ها و خطوط اعتباری مشروط با بازیگران ثالث منطقه تبدیل می کند؛ فرآیندی که خود پتانسیل تبدیل شدن به یک اهرم فشار و کانال نفوذ اقتصادی جدید بر ساختار کشور را دارد. ۳. از منظر مدیریت راهبردی و امنیت ملی: بر مبنای بند ۹، ایران ملزم به حفظ وضعیت موجود در برنامه هسته ای است. تعلیق فرآیندهای تحقیق، توسعه و غنی سازی فراتر از سقف کنونی، به معنای متوقف ساختن سرعت رشد تکنولوژیک کشور است. این در حالی است که تعیین نتیجه و سقف غنی سازی از پیش، یک مدل تحمیلی است. همچنین در بند ۴، خروج نیروهای نظامی آمریکا صرفا به حوزه پیرامونی ایران محدود شده که عبارتی به شدت کشسانی و ابهام آفرین است؛ این فرمول، پایگاه های اصلی و عملیاتی دشمن در جغرافیای راهبردی غرب آسیا را حفظ کرده و ذات تهدیدات نظامی را فعال نگه می دارد. ۴. از منظر دکترین امنیت پایدار: عدم لغو فوری و دفعی قطعنامه های شورای امنیت و شورای حکام در بند ۷، به این معناست که شاکله و زیرساخت حقوقی تحریم ها کاملا دست نخورده باقی می ماند. این فرآیند زمان دار دیپلماسی، صرفا یک تاکتیک فریب برای مدیریت رفتار ایران است تا در صورت بروز کوچکترین اختلاف در دوره مذاکرات نهایی، مکانیسم های تنبیهی بین المللی بدون هیچ مانعی بازگردند. همان طور که تجربه قطعی دولت های گذشته اثبات کرد، هر جا حل مشکلات موضوعی به توافق با غرب یا مذاکره موکول شد، پیشرفت حقیقی کشور متوقف گردید. نکات راهبردی: ذات نظام استکباری آمریکا، جز بر پایه تسلیم، تحکم و طرح توقعات جدید بنا نشده و هدف از اصرار آنها بر کشاندن ایران پای میز مذاکره، معامله بر سر نقاط قوت، خلع سلاح راهبردی کشور و نمایش موفقیت سیاست فشار حداکثری است. این یادداشت تفاهم، در ترازوی عقلانیت و تجارب تاریخی، یک پل شکننده است که منافع پایداری برای ملت ایران تولید نخواهد کرد. علاج قطعی گشایش های کشور، نه در لوزان و ژنو و نه در گره زدن اقتصاد به تصمیمات خزانه‌داری آمریکا، بلکه در قوی شدن ساخت درونی قدرت، اتکاء به ظرفیت های بومی و عبور ناپذیر کردن خطوط قرمز حاکمیتی است. ما هیچ گاه تجربه تلخ اعتماد به غرب را تکرار نخواهیم کرد و پای طبیعی و قدرتمند خود را با عصای بیگانه تعویض نمی کنیم. پ.ن: متنی قابل توجه که در فضای مجازی در حال دست به دست شدن است ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📡 @fazel_tg

وزیر دفاع اسرائیل در پستی اعلام کرد که اسرائیل در مواجهه با ایران به‌طور مستقل از ایالات متحده عمل خواهد کرد. ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📡 @fazel_tg