از آدمایی که از ارتباط گرفتن با آدما نمی‌گُریزن خوشم میاد. حرفم به این منظور نیست که با همه صمیمی ان یا همه ی آدما رو دوست می‌دارن ولی حداقل بدون خجالت و اضطراب و هر چیز دیگه ای درست و حسابی سلام و علیک می‌کنن، احوال می‌پرسن، تشکر می‌کنن، ارتباط می‌گیرن، شوخی می‌کنن‌، و طوری رفتار می‌کنن که اگه سری بعد توهم باهاشون یه کار رندوم داشتی، معذب نباشی و بری راحت گفت‌وگو کنی، حتی فقط به عنوان یه آدم آشنا نه لزوماً دوست و همکار و فامیل و هر چیز دیگه ای. نمی‌دونم ولی با این کلمه ی "خجالت/اضطراب اجتماعی" مشکل دارم که یه سری آدما برای مثل یک انسانِ بالغ ارتباط نگرفتن و آدم گریز بودن‌ بهونه می‌کنن ...

عجیب بود، با خودش می‌جنگید و از خودش شکست می‌خورد و بر پیکر خودش زار می‌زد. به غارش رفته بود و گویی که دیگر میلی به بیرون آمدن نداشت. صدای گریه های مبتنی بر خستگی اش از پرتو های غار به گوش می‌رسید؛ جنگ‌های او درونش بود و دیگر توانی برای جدال با جها‌ن‌‍ِ بیرون نداشت

گفتم عیبی نداره اما عیب داشت، تا دلت بخواد عیب داشت.

دیشب/"چادر"/شربت/تجمع/بچه‌ها💙🌟

حس میکنم منم دارم قاطی بتمنا می‌شم😔 ( بتمنای چادر پوش ) ایشالله که بشم حالا ببینیم چی میشه 🗿

نمی‌دونم شماهم این ویژگی بد رو دارید یا نه .. ولی این موضوع خیلی منو اذیت می‌کنه که برای خودم تلاش چندانی نمیکنم اما همیشه برای دیگران صد خودمو می‌زارم ! یعنی وقتی یه کاری رو ازم می‌خوان، یه مسئولیتی میوفته گردنم یا در کل باید کاری رو برای دیگران انجام بدم، همیشه دست و پا می‌زنم که صد باشم، برای کاراشون شده صبح زودِ زود بیدار بشم، دیر بخوابم، درسمو عقب بندازم، خسته بشم و ...ولی برای خودم چی ؟ هیچی .. اه این ویژگی خیلی مزخرفه

رندوم ؟! _