همیشه یه عالمه ایده های روی هم انباشته شده توی ذهنم دارم و راجبش با خودم کلنجار میرم، همین میشه که وقتی یکی ازم کمک میخواد و میپرسه که برای فلان چیز چه کاری از دستت بر میاد ؟ میتونم براش ساعت ها حرف بزنم و در نهایت بگم که این بود کار و ایده هایی که توی ذهنم داشتم و اکثرا هم در جواب به سوالِ : پس حتما انجامش میدی؟ چشم میگم. اما همزمان همه ی صحنایی که قراره بابت سخت بودنِ اون کار گیسامو بِکِشم و زااااار بزنم و جیغ جیغ کنم و هعی غر بزنم که نه دیگه بسه، یه کم استراحت! میاد جلوی چشمام :] و یکی نیست بگه آخه دختر جون تو که میدونی بعدش نالان میشی پس چرا میگی از پسش بر میای ؟ باشه بر بیا ! ولی دیگه بعدش نیا زار نزن و جیغجیغ نکن که فلانه و بثارِ
همیشه عزمم رو جزم میکنم که پاشم به کارام برسم، از تخت میام بیرون، موهامو شدید به مدت مدید شونه میکنم، دقیق فرق باز میکنم، سفتِ سفتِ با کلیپس بالا میبندم و بعدش میبینم همین شونه کردن و محکم بستن با کلیپس تمام انرژی و مودی که برای انجام کارام داشتم رو ازم گرفته ! و بعدش باز به غارِ خودم برمیگردم و این روند همچنان ادامه دارد ...
آقا منو تو شرایطی قرار میدید که یه کاری انجام دادنش در توانم نیست اما باید انجام بدم، بعدش خودتون میرید به امان خدا