https://eitaa.com/hashish000 چشم‌هایت را باز کردی و خودت را در اتاقی پر از کاغذهای پاره شده، مدادهای رنگی پراکنده و نقاشی‌های نیمه‌کاره دیدی. دیوارها با تابلوهای کوچک و بزرگ پر شده بودند؛ هرکدام صحنه‌ای متفاوت از دنیایی که تو ساخته بودی. روی میز، جعبه‌ای چوبی پر از مدادهای رنگی بود که انگار منتظر دست تو بودند. لبخندی زدی و یکی از مدادها را برداشتـی. نگاهی به یکی از نقاشی‌ها انداختی؛ تصویری از کوهی مه‌گرفته، جنگلی سرسبز، یا چهره‌ای آرام و خیال‌انگیز. صدایی نرم از گوشه‌ای اتاق گفت: «هر نقاشی، دری به دنیایی نوست؛ دنیایی که تنها تو می‌توانی بسازی.» با دقت مداد را روی کاغذ کشیدی. رنگ‌ها جان گرفتند و نور ملایمی از صفحه بیرون زد. انگار که نقاشی زنده شده و تو را به درون خودش دعوت می‌کند. 「@MAMOL_ir」

-سهراب‌سپهری

قصد دارم از این به بعد خودم چیزمیز پیدا کنم بفرستم

با اینکه واقعا واقعا واقعا حسش نیست😔🎀

نمیدونم حال من بده یا واقعا داریم۵۰ تا میشیم...

واو

(مغزم: احمققق باز میخوای تقدیمی بدی؟؟خل شدییی؟ گلبم/روحم: ای مغز ببخش زیرا ماهم نمیدانیم چه گیری روی تقدیمی دارد این انسان...)

تقدیم به مدفن روبان های صورتی از طرف ایزولوفیلیا

وای..واییییی...واهایییییییی