و بلی جین گودال خودش به تنهایی کلی حرف و قصه داره. کلی حرف شادی آور.

بعد از تحقیقات و دستاورد های اون، یه حقیقتِ محکم، بار دیگه خورد تو صورت بشر.

و میدونین چیه؟ پذیرفتن این حقیقت می‌تونه ما رو به قدری سبک کنه که پرواز کنیم و شناور شیم.

به قدری که بتونیم اعتماد از دست رفته و چشمای ترسان حیوونا رو برگردونیم به حالت عادی و امن قبل.

اعتمادی بسازیم که کمک مون کنه اعتماد کنیم و فرزند مادر طبیعت بودن رو تجربه کنیم.

وسط بحث با خودم مغزم سوت می‌کشه خیلی وقتا به نتیجه رسوندن این بحث‌ها سخته. می‌دونم موضوع چیه میتونم حسش کنم و از شهودم کمک بگیرم اما خیلی نیاز دارم برای بیانش تلاش کنم. برای بیان آنچه درونمه آنچه تو ذهنم می‌گذره و خب راستش می‌ترسم. احتمال داره که همه اینا نیاز به زمان داشته باشه. زمان و دانش و یادگیری و تجربه و اشتباه. تا وقتی که خودمم بتونم واقعا درونمو مثل آینه بازتاب کنم و از افکار و ایده هام بگم. شاید اون موقع ، همون موقع است که دیگران رو هم شفاف میفهمم و شاید وقتی همه این خط ها به هم رسیدن، اون راحتی که تصورش میکنم و تجربه کنم. اون احساس راحتی که انگار دارم کارمو درست انجام میدم و میدونم که دارم چکار می‌کنم. اما گمونم درستش اینه که تا آخرش ندونی داری چکار می‌کنی و ادامه بدی. تردید همیشه بیخ گوشت باشه و بازم پیش بری.

راستش میدونین چی می‌خوام بگم؟ مثل یه جونوری میشم که میخواد حرفشو به آدما بفهمونه و نمیتونه. نیاز دارم مدام خودمو ترجمه کنم. در نگاه سطحی و اول ،برای دیگران و در نگاه عمیق تر، لازمه برای خودم ترجمه بشم.

شما چی فکر میکنین؟ تجربه ای شبیه به این داشتین؟ بیاید حرف بزنیم باهم. ببینیم حرفا و ایده هامون باهم تا کجا میرن

:)