و میدونین چیه؟ پذیرفتن این حقیقت می‌تونه ما رو به قدری سبک کنه که پرواز کنیم و شناور شیم.

به قدری که بتونیم اعتماد از دست رفته و چشمای ترسان حیوونا رو برگردونیم به حالت عادی و امن قبل.

اعتمادی بسازیم که کمک مون کنه اعتماد کنیم و فرزند مادر طبیعت بودن رو تجربه کنیم.

وسط بحث با خودم مغزم سوت می‌کشه خیلی وقتا به نتیجه رسوندن این بحث‌ها سخته. می‌دونم موضوع چیه میتونم حسش کنم و از شهودم کمک بگیرم اما خیلی نیاز دارم برای بیانش تلاش کنم. برای بیان آنچه درونمه آنچه تو ذهنم می‌گذره و خب راستش می‌ترسم. احتمال داره که همه اینا نیاز به زمان داشته باشه. زمان و دانش و یادگیری و تجربه و اشتباه. تا وقتی که خودمم بتونم واقعا درونمو مثل آینه بازتاب کنم و از افکار و ایده هام بگم. شاید اون موقع ، همون موقع است که دیگران رو هم شفاف میفهمم و شاید وقتی همه این خط ها به هم رسیدن، اون راحتی که تصورش میکنم و تجربه کنم. اون احساس راحتی که انگار دارم کارمو درست انجام میدم و میدونم که دارم چکار می‌کنم. اما گمونم درستش اینه که تا آخرش ندونی داری چکار می‌کنی و ادامه بدی. تردید همیشه بیخ گوشت باشه و بازم پیش بری.

راستش میدونین چی می‌خوام بگم؟ مثل یه جونوری میشم که میخواد حرفشو به آدما بفهمونه و نمیتونه. نیاز دارم مدام خودمو ترجمه کنم. در نگاه سطحی و اول ،برای دیگران و در نگاه عمیق تر، لازمه برای خودم ترجمه بشم.

شما چی فکر میکنین؟ تجربه ای شبیه به این داشتین؟ بیاید حرف بزنیم باهم. ببینیم حرفا و ایده هامون باهم تا کجا میرن

:)

خبر خوب! دوستان عزیز فیلم من وارد گالری رای‌دهی ConnectHER People’s Choice شده. اگر رای بدهید واقعا خوشحال می‌شوم. روش رای دادن: ۱. وارد گالری People’s Choic شوید ۲. بنویسید: A Requiem for School ۳. روی علامت قلب بزنید (فیلترشکن روشن کنین) یادداشت: برای هر شخص فقط یک رای ثبت می‌شود (بر اساس IP). اگر چند نفر از یک وای‌فای رای دهند، فقط یک رای حساب می‌شود. بهتر است با دیتای موبایل رای دهید. وقتی رای می‌دهید، حتما صبر کنید تا کلمه Approved را روی صفحه ببینید. آخرین مهلت: ۲۵ جنوری ۲۰۲۶ – ساعت ۱۱:۵۹ شب به وقت EST رای شما برایم بسیار ارزشمند است و پیشاپیش یک جهان سپاس.

متنفرم از اینکه وقتی یه نفر تصمیم میگیره تو مسیر درستش به تنهایی و با کلی سختی قدمی برداره و ته ته تلاششو می‌کنه یکی میاد و میگه با کار تو چیزی درست نمیشه ، همه میدونیم تنهایی چیزی درست نمیشه اما به جای صرفا تماشاچی بودن میتونیم حامی باشیم و شاید در نگاه خوشبینانه در قدم بعد همراه هم بشیم.بد میگم؟

وقتی توی سیاهی و تاریکی و آتیش باشی، تنها در صورتی میتونی دگرگونی ایجاد کنی که درونت رو پر کنی از نور و روشنی. (یکی از سخت ترین کارهاست) امید داشتن مثل نگهداشتن یه جعبه است که خالیه اما هر لحظه ممکنه یه چیزی ازش بیرون بیاد و تو هیچ ایده ای نداری. حداقل منی که تو هر دوتاش دست و پا زدم ترجیحم اینه امید رو انتخاب کنم . با اینکه بخواهیم واقع‌بینانه بهش نگاه کنیم امید داشتن واقعا سخت تره و گرفتار ناامیدی شدن آسون اما اونم پر از درده. پس حداقل من پاشم مورچه وار حرکت کنم خیلی بهتره تا اینکه یه جا ساکن بمونم و بمیرم.