ادم ها فکر می‌کنند اگر یک بار دیگر متولد شوند جورِ دیگری زندگی میکنند،شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود،فکر میکنند میتوانند همه چیز را از نوع بسازند،محکم و بی نقص.اما حقیقت ندارد.اگر ما جسارت طور دیگر زندگی کردن را داشتیم، اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،اگر ادم ساختن بودیم،از همین جای زندگیمان به بعد را می‌ساختیم

عزیزکم

مهربونک

دیو شب

گاه با یک گل سرخ گاه با بک دل تنگ گاه با سوسوی امید کم رنگ زندگی باید کرد گاه با غزلی از احساس گاه با خوشه ای از عطر گل یاس زندگی باید کرد گاه با ناب ترین شعر شعر زمان گاه با ساده ترین قصه یک انسان زندگی باید کرد گاه با سایه ابری سرگردان گاه با هاله ای از سوز پنهان گاه باید رویید از پس آن باران گاه باید خندید برغمی بی پایان لحظه هایت بی غم روزگارت آرام _سهراب سپهری

چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمیدانم قدم زدن در خیابان یا روشن کردن یک دو سیگار کاریش کرد،این جا،باور کنید من گاهی دیگر انگار نمی‌توانم نفس بکشم.

عصیان

روزهایی هم بود که بی دلیل غمگین بود.وقت هایی که فرقی نمی‌کرد شاد باشی یا محزون،زنده باشی یا مرده، وقت هایی که زندگی در نظرش به دوزخی مضحک می‌مانست و بشریت به کپه‌ی کرم هایی که کورکورانه و تقلاکنان به سوی نیستی محترم خود پیش می‌رفتند.درچنین روزهایی کار نمی‌کرو و خبری هم از خیال نبود که به تب و تاب بیندازدش و خونش را به جوش و خروش دربیاورد.