من از نهایت شب حرف میزنم، من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف میزنم. اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم.
هیچ چیز راحتم نمیکند،نه دریا، نه افتاب، نه درخت ها،نه ادم ها،نه فیلم ها،نه لباس هایی که تازه خریده ام.نمیدانم چکار کنم،بروم سرم را به درخت ها بکوبم،داد بزنم،گریه کنم،نمیدانم.
_فروغ فرخزاد
