در نامه‌ای برای دوست غمگینش نوشت:
«لزومی ندارد وقتی همه‌چیز سخت است، اندوهت را در سینه پنهان کنی و بگویی: خوبم. عزیزم، ماه هم گاهی کوچک و کم‌نور می‌شود، اما هیچ‌وقت از بین نمی‌رود و دوباره به روزهای پُرنور خودش بازمی‌گردد.»
مگر جنوب به جز اندوه و مردمانی که رقص و رنگ را لایه ای برای پنهان کردن غمشان همراه دارند،
چه دارد؟ :)
مگر جز دخترانی با چشم های زیبا و اندوهی باورنکردنی چیزی درون خودش چیزی مخفی کرده است؟ :)
این گونه شده است که تمامی افراد جنوب را سپر بلا میدادند؟
مگر ایران زمین
خانم ایران بین فرزندانش فرق می‌گذراد که جنوب درد بکشد و بگویند جنگی در کار نیست؟
ما به سوگ اندوه جنوب نشسته ایم!
هرچند بگویند جنوب است دیگر:)
تا ابد برایشان رنج هست:)