کاش می‌تونستم ابر باشم. یکی از همین ابر‌هایی که توی آسمون با هر وزش باد تغییر شکل می‌دن و موقع طلوع آفتاب اطراف خورشید رو احاطه می‌کنن.

و یا اینکه اون بادی بودم که باعث تغییر شکل ابر‌هاست. می‌تونستم بین شاخه و برگ‌های درخت‌ها بپیچم،باعث حرکت پرده‌ها بشم،برگ‌های رو زمین رو جا‌ به جا کنم و بعد وقتی که آفتاب به نقطه اوج خودش رسیده و به ظهر رسیدیم،برم و یه گوشه استراحت کنم.

و یا حتی اون نور آفتابی باشم که از گوشه‌های پنجره‌ها به روی زمین،دیوار و چهره‌ها می‌تابه و باعث می‌شه قشنگ‌تر از همیشه به نظر برسن،نورش رو تقدیم به برگ‌های درخت‌ها می‌کنه و باعث می‌شه سبز‌تر از هرزمان دیگه‌ای به چشم بیان،به گل‌های روی زمین می‌تابه و رنگ‌شون رو خاص‌تر و زیبا‌تر جلوه می‌ده. کاش میتونستم طلوع باشم.

و راستش،همیشه غصه این رو می‌خورم که چرا نمی‌تونم نور آفتاب باشم.

دیدنِ حس خوب افراد زندگیم خوشحالم میکنه

اینی که می‌بینم و متوجه میشم هنوز هم بعد از همه‌ی سختی‌ها و مشکلاتی که داشتن،سرپا موندن،تلاش می‌کنن و ناامید نشدن باعث میشه قلبم از شادی پر بشه و هیچ‌چیز نتونه ناراحتم بکنه.

یه موجودی هستنش

اسمش خرس آبیه

(یکم بابت درست بودن نامگذاریش مطمئن نیستم ولی خب)

توی اقیانوس هم زندگی می‌کنه،طبق معمول

جزو موجودات شدید‌دوسته:(((((

خیلی بامزست اسمش