و راستش،همیشه غصه این رو می‌خورم که چرا نمی‌تونم نور آفتاب باشم.

دیدنِ حس خوب افراد زندگیم خوشحالم میکنه

اینی که می‌بینم و متوجه میشم هنوز هم بعد از همه‌ی سختی‌ها و مشکلاتی که داشتن،سرپا موندن،تلاش می‌کنن و ناامید نشدن باعث میشه قلبم از شادی پر بشه و هیچ‌چیز نتونه ناراحتم بکنه.

از پایان‌ها خوشم نمیاد. انگاری با تموم شدن هردوره‌ای از زندگیم برای همیشه یه بخشی از خودم رو توی اون لحظه و مکان جا می‌ذارم،شاید برای اینه که نمی‌تونم از گذشته بگذرم و فراموشش کنم،هروقتی که حس مشابه‌ای با اون لحظات رو حس می‌کنم،هروقتی که تاریکیم میاد سراغم،برمیگردم به اون دوره و تک به تک دقایقش رو دوباره توی ذهنم تجربه می‌کنم.

دیگه مثبت‌اندیش بودن هم تاثیر نداره

اصلا ایرانی رو چه به مثبت‌اندیشی؟