اگه به تصمیماتی که شب‌ها می‌گیرم عمل کرده بودم،بدون شک الان یکی از موفق‌ترین آدم‌های این شهر بودم.

من واقعا نمیدونم با خوابیدن چه بلایی سرم میاد

تمام انگیزه و امیدم نابود میشه و فقط خستگی برام میمونه

هرشب انگیزه اینو دارم که پیاده به یه قاره دیگه سفر کنم،صبح که میشه تا سر کوچه هم نمی‌تونم برم

برنامه‌ریزی برعکس خیلی کاربردی‌تر بنظر میاد راستش

اینکه بدونم چه کارهایی رو نباید بکنم خیلی ضروری‌تر از چه کارایی رو باید بکنم نیست؟

اگه بدونم چه چیز‌ی باعث میشه نظم روزم بهم بریزه قطعا می‌تونم جلوش رو بگیرم

اصلا از این موقعیت خوشم نمیاد که هر لحظه از خودم می‌پرسم دارم با زندگیم چکار میکنم

نمیذاره خوشحال باشم

(چرا همسایه روبه‌رویی‌ باید ساعت چهار صبح ظرف بشوره که آشپزخونه‌شون دقیقا جلو پنجره‌ی من باشه؟)

هردفعه سر چیز کوچیکی خوشحال میشم باید از خودم بپرسم "داری چکار می‌کنی واقعا؟دو ماه دیگه نمیای بگی این چیز توی زندگی من تاثیر داشت،پس برو کار مفیدی بکن که تاثیرگذار باشه"

نمی‌خوام