از پایان‌ها خوشم نمیاد. انگاری با تموم شدن هردوره‌ای از زندگیم برای همیشه یه بخشی از خودم رو توی اون لحظه و مکان جا می‌ذارم،شاید برای اینه که نمی‌تونم از گذشته بگذرم و فراموشش کنم،هروقتی که حس مشابه‌ای با اون لحظات رو حس می‌کنم،هروقتی که تاریکیم میاد سراغم،برمیگردم به اون دوره و تک به تک دقایقش رو دوباره توی ذهنم تجربه می‌کنم.

دیگه مثبت‌اندیش بودن هم تاثیر نداره

اصلا ایرانی رو چه به مثبت‌اندیشی؟

جدا تو ایران نمیشه چندتا چیز رو باهم وصل دید

نت رو وصل کردن،آب و برق رو دارن قطع می‌کنن