صدا‌های اضافه‌ای که خیلی از افراد آزاردهنده خطابش می‌کنن رو دوست دارم

صدای کولر،صدای جیرجیرک،صدای کبوتری که کنار پنجره‌ام لونه کرده و انگار هی پرواز می‌کنه،میره و بعد چنددقیقه برمیگرده،صدای چرخیدن صفحه‌ی چراغ خوابم،صدای حرکت عقربه‌های ساعت

و حتی صدای ظرف شستن همسایه‌ی روبه‌رویی

همیشه بخاطر اینکه ساعت چهار صبح میاد،ظرف می‌شوره و صداش تا توی اتاق من هم میاد به مامانم غر می‌زنم

اما خب در نهایت فکر کنم روزی که دیگه این‌کار رو نکنه و یا از این خونه بره،دلم براش تنگ می‌شه

شاید چون زندگی هستن؟

صدای واقعی زندگی

مثلا توی خیابون که قدم می‌زنی،صدای آدمای اطراف که باهم صحبت می‌کنن می‌خندن و یا دعوا می‌کنن،صدای ماشین‌ها و موتور‌ها،صدای وانتی‌های میوه‌فروش،صدای پرنده‌هایی که پرواز می‌کنن،صدای بادی که بین برگ‌های درختا می‌پیچه و صدای دستگاه‌های مختلف(؟) به گوشت می‌رسه

و راستش خیلی بامزست

که زندگی جریان داره

جریان داشتن زندگی

به خیابون که نگاه می‌کنم همیشه این سوال برام پیش میاد که این آدما هرکدومشون دارن چکار می‌کنن؟چه زندگی‌هایی دارن؟چقدر خوشحالن؟