شاید چون زندگی هستن؟

صدای واقعی زندگی

مثلا توی خیابون که قدم می‌زنی،صدای آدمای اطراف که باهم صحبت می‌کنن می‌خندن و یا دعوا می‌کنن،صدای ماشین‌ها و موتور‌ها،صدای وانتی‌های میوه‌فروش،صدای پرنده‌هایی که پرواز می‌کنن،صدای بادی که بین برگ‌های درختا می‌پیچه و صدای دستگاه‌های مختلف(؟) به گوشت می‌رسه

و راستش خیلی بامزست

که زندگی جریان داره

جریان داشتن زندگی

به خیابون که نگاه می‌کنم همیشه این سوال برام پیش میاد که این آدما هرکدومشون دارن چکار می‌کنن؟چه زندگی‌هایی دارن؟چقدر خوشحالن؟

خیلی جالب نیست که همه‌ی ما یه زندگی کاملا اختصاصی برای خودمون داریم؟

آدمایی که بدرفتاری کردن با افراد رو پوینت مثبتی توی شخصیتشون می‌دونن واقعا بهم حس بدی می‌دن

بی احترامی کردن و با لحن بد صحبت کردن چه حس خوبی بهشون می‌ده که این‌کار رو می‌کنن؟

صحبت کردن با این‌جور افراد انقدر بهم احساس بد و ناامنی‌ای می‌ده که بعدش باید ده ساعت برم خودم رو ریکاوری کنم که دوباره برای ارتباط با بقیه مناسب باشم

فکر می‌کنید واقعیت چیه؟